Το αστυνομικό μυθιστόρημα πρέπει να υπερβεί τη «φονική» του πτυχή και να μην αναλίσκεται σε ανούσιες επιστημονικές ή κοινωνικοπολιτικές προσεγγίσεις...
Είκοσι αστυνομικά αινίγματα που καλούν τον αναγνώστη να προβληματιστεί, με τη βοήθεια του εγκληματολόγου Φάνη Κρέμου ή και μόνος του, όχι τόσο με την «τέχνη της γραφής» αλλά με μία εγκληματο-λογική προσέγγιση που επικεντρώνεται περισσότερο στον γρίφο και λιγότερο στους χαρακτήρες των προσώπων...
Αναρωτιέμαι αν διαβάζοντας αστυνομική/εγκληματολογική λογοτεχνία γινόμαστε ηθικότεροι ταυτιζόμενοι με θετικούς ήρωες ή αν μένουμε αδιάφοροι ως προς τα κίνητρα και τις αιτιολογήσεις των εμπλεκόμενων...