Ένα πορτρέτο που απεικονίζει μιαν εμπνευσμένη, σοφή ποιήτρια, που κατεργάζεται τα συναισθήματά της, ένα μεταρσιωμένο πνευματικά άτομο, που αποκαλύπτει την ψυχή του σε σημείο πόνου...
Ακολουθώντας μία κυκλική διαδρομή οι ήρωες της παρούσας συλλογής διηγημάτων διατρέχουν κάμποσες δεκαετίες με αφετηρία εκείνη του ’60 στην «αυλή», κινούνται στα δύσκολα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων από το 2010 και μετά, διασχίζουν τις μέρες της μάχης με τον αόρατο εχθρό που άλλαξε τις σταθερές μας όπως περιγράφονται στο «μπουκαλάκι» και στον «περίπατο» και καταλήγουν, με αφορμή τα πενήντα πέντε χρόνια από την Απριλιανή Χούντα των Συνταγματαρχών, επιστρέφοντας στην αφετηρία της διαδρομής τους με τις «Μνήμες Πολυτεχνείου»...
Το καταθέτω εξαρχής: ο Αλέξανδρος Ίσαρης είναι ένας καθολικός δημιουργός, ένας poeta universalis, που θυμίζει έντονα τους καλλιτέχνες της Αναγέννησης...
Ξεκινώντας την ανίχνευση του ποιητικού κόσμου του Λευτέρη Ξανθόπουλου, αναπότρεπτα, ανακαλώ τη μνήμη του, τον παλμό της φωνής του όταν μιλούσε για ποίηση, την ένταση του βλέμματός του στο άκουσμα ενός ακέραιου στίχου,
Με έντονους τους αλγεινούς κραδασμούς της ιστορίας της Κύπρου, τα διηγήματα της συλλογής Ούτε στη Διακοσμητική Τσαγιέρα, αφηγούνται προσωπικές ιστορίες γυναικών που μέσα από τις φαινομενικά μικρές ανησυχίες τους μάχονται τον όλεθρο και την απώλεια...
Πώς ξεκινάει ένας έρωτας και πού καταλήγει; Η ιστορία ενός ζευγαριού –από τη στιγμή της γνωριμίας και τον πρώτο ενθουσιασμό, μέχρι την προδοσία, τις συνεχείς προστριβές και το τραγικό τέλος– αποτυπωμένη σε 41 ποιητικά στιγμιότυπα τα οποία λειτουργούν άλλοτε προφητικά, άλλοτε σαν οδοδείκτες, για να καταλήξουν σε μια πικρή διαπίστωση του αναπότρεπτου...
Πολλοί συγγραφείς έχουν γράψει τι πιστεύουν ότι συνέβη -ή τι θα έπρεπε να είχε συμβεί- στο Βιετνάμ, αλλά ο Henry Kissinger ήταν εκεί, στο επίκεντρο των γεγονότων, συμμετείχε στη λήψη όλων των αποφάσεων, από τις εκτενείς και εξαντλητικές διαπραγματεύσεις με την αντιπροσωπία των Βορειοβιετναμέζων,
«Γνώση τη λεν κι αυτή! Ποιος θα τολμήσει
το πράγμα να το πει με το όνομά του;
Οι λίγοι που γνώρισαν κάτι τι απ’ αυτά,
που ήταν μωροί και την καρδιά τους δε φίμωσαν,
μα σκέψη κι αίσθημα στον όχλο φανέρωσαν,
πέθαναν πάντα στο σταυρό και στη φωτιά», λέει ο Φάουστ του Γκαίτε...