Σε ένα κόσμο αιχμαλωτισμένο «μεσ’ στον υπνόσακκο των ορατών», για ένα άνθρωπο που θεωρεί «αξιοπρέπεια» να εξαντλεί την ύπαρξη σ’ όσα βλέπει και καταλαβαίνει, η προσευχή για τους νεκρούς είναι άσκοπη προσπάθεια και (χωρίς να το λέει εκπεφρασμένα) ανοησία...
Όλες οι αμέτρητες ιστορικές, θεολογικές και οικουμενικές πρωτοβουλίες που θα λάβουν χώρα με την ευκαιρία της 17ης εκατονταετηρίδας της Νίκαιας θα είναι, για τον Θεό και την Εκκλησία, σχεδόν άχρηστες, αν δεν εξυπηρετήσουν τον σκοπό που εξυπηρετούσε η Νίκαια, δηλαδή να επιβεβαιώσουν και, αν χρειαστεί, να αναζωπυρώσουν στους Χριστιανούς την πίστη στη θεότητα του Χριστού και στην τριαδικότητα του Θεού...
Η ζωή της Καίτης Χιωτέλλη (1928-2020) μοιάζει να σηματοδοτείται από τις δύο ποιητικές της συλλογές, τη μία στην αρχή περίπου της δημόσιας παρουσίας της και την άλλη κατευθείαν στη δύση της...
Η σχέση του ανθρώπου με τον Δημιουργό του, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να είναι μια απλώς διανοητική αλλαγή σκέψεως, χωρίς καμία σωματική «συνέπεια»...