Ιωνάς

«Καί ἠξεύρομεν καλά πώς ἐτοῦτο τό πράγμα ὑπερβαίνει τήν ἡμετέραν δύναμιν νά τό τελειώσωμεν καθώς πρέπει ἀλλά βλέποντες τήν πτωχείαν τοῦ γένους μας καί ὁπού κανένας δέν φροντίζει, ἐκάμαμεν ἐκεῖνο πού ἠμπορέσαμεν, διατί τό κατά δύναμιν καί Θεῷ φίλον...

Δεν μπορούμε να αποτρέψουμε τον θάνατο, ούτε τον δικό μας, ούτε των αγαπημένων μας...

Tο φως...

Κάθε χριστιανός θα συμφωνούσε ότι η πνευματική υγεία του ανθρώπου είναι ακριβώς ανάλογη της αγάπης του προς τον Θεό...

Η μακροθυμία είναι η υπεροχώτερη αρετή...

Στην ανάμνηση λοιπόν του Χριστού, στην Θεία Ευχαριστία, μαζευόμαστε ως αδέλφια γύρω από το Πατρικό τραπέζι, να προσευχηθούμε από κοινού (όλες οι προσευχές εκφέρονται (όπως είπαμε) σε πληθυντικό αριθμό… δεόμεθα… παρακαλούμε… ἡμεῖς… καταξίωσον ἡμᾶς…) ευχαριστώντας τον Πατέρα μας, που έστειλε τον Μεγάλο Αδερφό μας να γίνει άνθρωπος σαν εμάς, να μας δείξει-διδάξει τον τρόπο να Του μοιάσουμε, και να μας δώσει ως Σώμα Του και Αίμα Του, αυτά που συντηρούν την σωματική μας ύπαρξη ψωμί και κρασί μεταβάλλοντάς τα...