Νεοελληνικά θεατρικά έργα

Σε ένα τηλεοπτικό στούντιο που ετοιμάζεται για τη μεγάλη πρεμιέρα της νέας late night εκπομπής “ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΕΙΕΣ”, δύο γυναίκες – η παρουσιάστρια, Σμαράγδα Λαμπράκη και η Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Κλυταιμνήστρα Πατριώτη – βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο, λίγα λεπτά πριν το “ON AIR”...

OΛΟ ΤO EΡΓΟ TOY ΜΑΡΙΟΥ ΧΑΚΚΑ είναι ανθρωποκεντρικό και διέπεται από την αναζήτηση τού συγγραφέα για το «σωστό», το έντιμο, το ουσιαστικό υλικό της ανθρώπινης ζωής, το δράμα της ύπαρξης φιλτραρισμένο μέσα από κοινωνικές συμβάσεις, αντιθέσεις, φθαρτές ιδεολογίες –ή και όχι– και φυσικά τον χρόνο...

Οι δύο πρωταγωνιστές είναι ο διευθυντής του Πρώτου Θεάτρου μιας χώρας που δεν κατονομάζεται και ένας νέος, προερχόμενος από μη προνομιούχο περιβάλλον, βραβευμένος θεατρικός συγγραφέας...

Είναι το πρώτο έργο της Τριλογίας των Επαναπροωθήσεων που έγραψε ο Θανάσης Τριαρίδης για να δώσει ορατότα στην έγκλημα της δολοφονίας των μεταναστών σε στεριά και θάλασσα - ένα έγκλημα που διαπράττει εξακολουθητικά το ελληνικό κράτος υπό την καθοδήγηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης...

Επτά διαφορετικοί άνθρωποι...

Ο Δον Ζουάν, ως νέος, όμορφος και αποτυχημένος καλλιτέχνης, προσπαθώντας να ξεφύγει από το αδιέξοδο των ερωτικών και επαγγελματικών του περιπετειών, καταφεύγει κυνηγημένος στο μπαρ του πατέρα του...

Σε μια εποχή έντονων πολιτικών και κοινωνικών αναταράξεων, πολλαπλών κρίσεων και αποστασιοποίησης των ανθρώπων από οποιοδήποτε σύνθετο φαινόμενο, απαιτεί βαθιά κατανόηση και ενεργό εμπλοκή για να τροποποιηθεί… ο ηθικοφιλοσοφικός στοχασμός αποτελεί ένα αόρατο δίχτυ ασφαλείας, που διαχωρίζει την άνοδο από την κάθοδο και το άλμα από την ελεύθερη πτώση...

-

Η σαρανταεννιάχρονη Παναγιώτα ζει μία φαινομενικά ήρεμη ζωή με τον άντρα της, Φώτη, πενήντα τριών χρόνων, σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Θεσσαλίας...

«Θέλω να µ’ αγαπούν… Να χαθώ… Να γίνω αέρας…» Ένας γάμος που μοιάζει με πεδίο μάχης...

Στο θεατρικό έργο Μια ζωή, ο μονόλογος μιας μοδίστρας, ο Πέτρος Ζούλιας θέλησε να μιλήσει για τη ζωή...

Μια ωραία γυναικεία φιλία φαίνεται να γεννιέται σ’ ένα μπαρ γειτονιάς, την ώρα που το κέντρο της Αθήνας ταράσσεται από βίαια επεισόδια μεταξύ αναρχικών και Αστυνομίας, κάτι που έχει γίνει πια συνήθεια...

Δεν μπορούμε να κάνουμε τους άλλους να μας αγαπήσουν...

Η Αμερίμνη γράφτηκε κατά την περίοδο του κορονοϊού, σε μια εποχή παγκόσμιου εγκλεισμού και αβεβαιότητας...

Αθήνα, δεκαετία του ’60...