«Γραμμένο στις αρχές τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το Ταξιδεύοντας: Αγγλία είναι ίσως το πιο συγκινητικό απ’ όλα τα ταξιδιωτικά βιβλία τού Καζαντζάκη...
Μια νύχτα είδα ένα όνειρο: Ήμουν σκυμμένος απάνω σ’ ένα σωρό χαρτιά κι έγραφα, έγραφα, έγραφα… Αγκομαχούσα σα ν’ ανέβαινα βουνό· μαχόμουνα να σώσω, να σωθώ, πάλευα με τις λέξες, πολεμούσα να τις δαμάσω, τις ένιωθα ν’ αντιπηδούν γύρα μου άγριες, ν’ αντιστέκουνται σα φοράδες...
«Κόλαση, Καθαρτήρι, Παράδεισος υπάρχουν μέσα μας, μυστική, φοβερή ανθρώπινη Τριάδα, κι όλο το τραγούδι του Δάντη είναι το ασκητικό, επίπονο ανέβασμα από το χτήνος στο Θεό...
Ο Μακιαβέλι, μέγας εκπρόσωπος της Αναγέννησης, «δαιμονοποιήθηκε» και Ο Ηγεμόνας του απαγορεύτηκε από το Βατικανό, που τον ανέγραψε στον Κατάλογο Απαγορευμένων Βιβλίων (Index)...
Ο αληθινός Ισπανός έχει ακόμα μέσα του βαθιά τη νομαδική νοσταλγία· πολεμούσε κι αλήτευε, γιατί τέτοια η φύση του· λαχταρούσε τις περιπέτειες, αγωνίζουνταν να γλιτώσει από τη μέτρια ζωή και να προφτάσει να τελέψει ένα μεγάλο έργο πριν πεθάνει...
Από τον πρόλογο του Σταύρου Ζουμπουλάκη: H πολλαπλή αναγνώριση στο εξωτερικό, του Νίκου Καζαντζάκη, αποτέλεσε βασικό παράγοντα της αλλαγής και της δικής μας στάσης απέναντί του, η οποία παρατηρείται τα τελευταία χρόνια: πώς είναι δυνατόν να υποτιμούμε έναν Έλληνα συγγραφέα τον οποίο ο υπόλοιπος κόσμος τιμά; Πληθαίνουν πράγματι διαρκώς και στον τόπο μας οι σοβαρές μελέτες για το έργο του από παλαιότερους και νεότερους μελετητές...