Το βιβλίο αποτελεί έναν σύγχρονο φιλοσοφικό στοχασμό εμπνευσμένο από το «Ημερολόγιο Σοφίας» του Leo Tolstoy, το οποίο αποτέλεσε αφετηρία για μια εσωτερική αναζήτηση και ένα ευρύ πνευματικό ταξίδι...
Ο ανθρωπολογικός στοχασμός –ή αλλιώς ο προβληματισμός περί της ιδιαιτερότητας του ανθρώπου– εμπεριέχει μια σειρά από μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα που αποτελούν αντικείμενο μελέτης της παρούσας μονογραφίας, η οποία επιχειρεί να διαφωτίσει την οντολογική μας εξέλιξη υπό το πρίσμα της νιτσεϊκής σκέψης...
Ήταν εφικτό από τη δεκαετία του ’60 (συζήτηση ανοιχτή ήδη από αυτή του ’40) να αποκωδικοποιήσει κανείς το «μαύρο κουτί» της τεχνητής νοημοσύνης; Ποιος είναι, άραγε, ο πραγματικός κίνδυνος, η υποδούλωση της φυσικής στην τεχνητή νοημοσύνη ή η αυτοϋποδούλωση της πρώτης στους εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς; Ο διαλεκτικός υλισμός πάντα πρόσφερε τα μεθοδολογικά εργαλεία για διορατικές και καίριες απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα...
Πολλές από τις αφηγήσεις του Κάφκα τοποθετούν τους ήρωές τους σε καταστάσεις εγκλεισμού: ο Γκρέγκορ Σάμσα της Μεταμόρφωσης είναι κλειδωμένος στο δωμάτιό του, ενώ ο χωρομέτρης στον Πύργο είναι εγκλωβισμένος στο χωριό, ανήμπορος είτε να φύγει είτε να αποκτήσει πρόσβαση στον πύργο...
Στην ανά χείρας ελάσσονα μονογραφία επιχειρούμε μία συγκειμενική, οντο-θεολογική, γενεαλογική και αισθητική αποτίμηση της σκέψης και του έργου του Carl Schmitt, με σημείο αναφοράς την έννοια του πολιτικού...
Πώς γεννήθηκαν αυτές οι φιλίες μεταξύ φιλοσόφων που σημάδεψαν τον καιρό τους; Τι είναι εκείνο που καθιστά τα «ζευγάρια» αυτά τόσο ξεχωριστά, και τι μας λέει για την εποχή τους και τα διανοητικά της διακυβεύματα; «Γιατί ήταν εκείνος· γιατί ήμουν εγώ», έγραφε ο Μονταίνιος για τη φιλία που τον συνέδεε με τον Λα Μποεσί, την ίδια στιγμή που αναφωνούσε: «Ω, φίλοι μου, δεν υπάρχει ούτε ένας φίλος»...