Ρωσική λογοτεχνία

Ειπώθηκε ότι ο κεντρικός ήρωας στο έργο αυτό υπήρξε υπαρκτό πρόσωπο. Συγκεκριμένα είπαν ότι ο μεγάλος συγγραφέας ενσαρκώνει στον ήρωα του Βερχοβένσκι, έναν εξτρεμιστή δολοφόνο, θέλοντας τάχα έτσι να χτυπήσει τις αντιλήψεις των αναρχικών της αποχής του, οι οποίοι, φυσικά, αντιπροσώπευαν ένα συνονθύλευμα από ιδεολόγους χωρίς καμία συνοχή.

Ο Λάζαρος αναστήθηκε...

«Με φίλημα με προδίδεις;» «Ο Ιούδας σας κορόιδεψε… Σταυρώσατε έναν αθώο!» «Όταν αγαπά κανείς δεν ρωτά τι πρέπει να κάνει...

Είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε ως προς το τι εννοούμε με τις λέξεις αναρχισμός και μυστικισμός και να εξηγήσουμε την έκφραση «μυστικιστικός αναρχισμός»...

Το κάλεσμα του Ντοστογιέφσκι είναι η απροϋπόθετη πίστη, η ελεύθερη και εκούσια παράδοση του ατομικού θελήματος στο θέλημα του πνευματικά Κυρίαρχου...

Ένα δάνειο, δύο φίλοι και οι αποτυχημένες τους προσπάθειες να συναντηθούν και να τακτοποιήσουν το χρέος...

Στάλκερ: τυχοδιώκτης, κλέφτης, παράνομος· επίσης θαρραλέος, διορατικός, με σπάνιες ικανότητες...

Ο τίτλος της νουβέλας Η Σκλήθρα παραπέμπει στην παροιμία «Όταν κόβουν το δάσος, οι σκλήθρες πετάνε», μια παροιμία που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει τις «παράπλευρες απώλειες» στο όνομα μιας «μεγάλης ιδέας» την οποία αγαπούσε ιδιαίτερα ο Στάλιν...

Τα πρώτα χρόνια της ρωσικής επανάστασης, στο τέλος ενός κόσμου και στην αρχή ενός νέου, δύο αντίθετες δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση: από τη μια η θετικότητα της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, όπου τα πλακάκια του πατώματος θα λούζονται στον ήλιο, τα χάλκινα καζάνια θα ακτινοβολούν, τα πιάτα θ’ αστράφτουν λευκά σαν τα κρίνα, το γάλα θα είναι βαρύ σαν τον υδράργυρο κι η σούπα θα αναδίδει μια τέτοια ευωδιά που θα ζηλεύουν τα λουλούδια στα τραπέζια· κι από την άλλη η νοσταλγία, η συνομωσία των χαμένων συναισθημάτων της εποχής που τελειώνει, η τελευταία παρέλαση των πρώην ανθρώπων, οι αναζητητές της ατομικής ευτυχίας, τα παράσιτα και οι κωμικές φιγούρες...

Ο Ιβάνοφ είναι το πρώτο έργο του Άντον Τσέχοφ, με κεντρικό θέμα τη ζωή των ανθρώπων μέσα στην πλήρη της παραδοξότητα, τη γελοιότητα, τη θλίψη και την ακατανίκητη δύναμή της...

Ο Ντοστογιέφσκι τοποθετεί στο κέντρο της αφήγησης έναν άνδρα-αφηγητή, που μονολογεί πάνω από το άψυχο σώμα της γυναίκας του...

Εδώ προσπαθούμε να προσελκύσουμε ξένο κεφάλαιο στην πατρίδα των προγόνων μας… Κι εμείς, αντί να στηρίξουμε τον ξένο επενδυτή, πάμε να ξεκοιλιάσουμε το βασικό κεφάλαιο! Επιτρέπεται αυτό; Κανείς λογοτέχνης δεν σκάλισε βαθύτερα την ανθρώπινη ψυχή από τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, όμως ο μέγας Ρώσος δεν αρκούνταν μόνο σ’ αυτό και η απόδειξη είναι διηγήματα όπως ο Κροκόδειλος...

Τρεις κλασικές ιστορίες του Νικολάι Γκόγκολ για τη μοναξιά, την τρέλα και τον παραλογισμό της κοινωνίας...

Μερικά έργα δεν γράφονται...

Όταν η πραγµατικότητα αρχίζει να λιώνει και η φαντασία παίρνει το πάνω χέρι, γεννιέται η πιο επικίνδυνη µορφή αλήθειας: αυτή που βλέπει κανείς µέσα από µάτια διαταραγµένα...