Είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε ως προς το τι εννοούμε με τις λέξεις αναρχισμός και μυστικισμός και να εξηγήσουμε την έκφραση «μυστικιστικός αναρχισμός». Με τον αναρχισμό εννοώ τη διδασκαλία της απουσίας εξουσίας, δηλαδή τη διδασκαλία των δρόμων μέσω των οποίων το άτομο απελευθερώνεται από την εξουσία των εξωτερικών υποχρεωτικών κανόνων — κρατικών και κοινωνικών. Με τον μυστικισμό εννοώ το σύνολο των ψυχικών εμπειριών που βασίζονται σε θετική, μη-ορθολογική εμπειρία, η οποία εκδηλώνεται στον χώρο της μουσικής. Ονομάζω «μουσική» όχι μόνο την τέχνη που, μέσω των ηχητικών συνδυασμών, αποκαλύπτει την αρχή της μελωδίας και της αρμονίας, αλλά και κάθε δημιουργία που βασίζεται στον ρυθμό και μας αποκαλύπτει άμεσα τη νοούμενη όψη του κόσμου. Και —τέλος— με τον όρο μυστικιστικός αναρχισμός εννοώ τη διδασκαλία για τις οδούς της έσχατης απελευθέρωσης, η οποία περικλείει την έσχατη επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στην απόλυτη αρχή. Η ένωση μυστικισμού και αναρχισμού αποδίδεται ως ριζοσπαστική μορφή ελευθερίας — όχι μόνο κοινωνικής ή πολιτικής, αλλά βαθύτατα υπαρξιακής. Πρόκειται για μια ελευθερία που θεμελιώνεται στην εσωτερική εμπειρία και στη μεταμορφωτική δύναμη της βούλησης· μια άρνηση του κόσμου όχι για την καταστροφή του, αλλά για την αναγέννησή του εκ των έσω.