Ιαπωνική ποίηση

Στα πρώιμα έργα του, ο Κέντζι Μιγιαζάουα κοιτά προς τα έξω...

ΑΥΤO ΤO ΜΙΚΡO ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ μου «Τα ιαπωνικά δεν έχουν κεφαλαία », που έγινε στις 18 Φεβρουαρίου 2020 στην Ελληνοαμερικανική Ένωση στο πλαίσιο του κύκλου «Με τα λόγια (γίνεται)» του Παναγιώτη Ιωαννίδη, μετά από επίμονες παροτρύνσεις του τελευταίου να μιλήσω για την ιαπωνική ποίηση και να ανασύρω από τα ντουλάπια και τις κασέλες μου σκόρπιες μεταφράσεις ιαπωνικών ποιημάτων, κυρίως χάικου, που έχω κάνει μέσα στις τελευταίες δεκαετίες για δική μου άσκηση και τέρψη, και όχι για να τα εκδώσω ή να τα μοιραστώ με άλλους ανθρώπους...

Μύθοι Υπάρχουν πολλοί μύθοι για την Όνο Νο Κομάτσι που εμφανίστηκαν μετά τον εντέκατο αιώνα...

«Η Τέχνη του Haiku & της Tanka» ανοίγει για τον αναγνώστη μια πύλη σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος επιβραδύνεται και κάθε λέξη ανασαίνει τη δική της αλήθεια...

Το Χάι-Κάι, ποιητικό είδος απέριττο, που επινόησε η αραχνοΰφαντη και αφάνταστα λεπτή ποιητική ψυχή του Γιαπωνέζου, δεν προσφέρεται σε λεκτικές κουφότητες της χαμένης ώρας ή σε πλαδαρές πομφολυγώδεις εκφράσεις...

Τα χιλιάδες νησιά που αποτελούν τη γη της Ιαπωνίας, τυλίγονται από το αρχιπέλαγος, σαν μια ανθοδέσμη γεμάτη από τα χρώματα της φύσης και της ιστορίας της, λουσμένα όλα τους -πριν ακόμη και από εκείνο του ήλιου- από το φως της ευλάβειας προς την ομορφιά και τη δημιουργία...

Το χάικου, όπως αναλύθηκε σε παλαιότερα εισαγωγικά, επεξηγηματικά μου κείμενα, δεν παρουσιάζει ή περιγράφει μία αντίθεση, αλλά τουναντίον, δημιουργεί μια ακρότατη αντίθεση ανάμεσα σε παράλληλα, παρόμοια ή ανόμοια πράγματα...

-

Τα χάικου του Σαντόκα αποτέλεσαν μνημεία ποιητικής λιτότητας, από πολλούς θεωρήθηκαν μάλιστα «αντιποιητικά» και «απογυμνωμένα»...

-...