Εκδόσεις Βακχικόν

Yπάρχει μια λέξη που χάθηκε μέσα σε κάθε λέξη...

«Μονάχα οι καλές κατσαρόλες μπορούν να μαγειρέψουν την ευτυχία!» Αυτό ανακάλυψε η Μονίρα εκείνο το πρωινό καθώς έψαχνε μια συνταγή για να κλάψει...

Ταξιδεύοντας από το Σαντιάγο μέχρι την Πούντα Αρένας στη Χιλή, ο Ντανιέλε ντελ Τζούντιτσε εξερευνά την περιοχή, βρίσκοντας αποθηκευμένη στους πάγους της την ιστορία όσων έζησαν εκεί και όσων επιχείρησαν να την προσεγγίσουν...

Στην Οπλή του αίματος (Ισλανδικό Λογοτεχνικό Βραβείο 2010), η σημαντική Ισλανδή ποιήτρια Γκέρντουρ Κρίστνι δανείζεται το υλικό της από τη σκανδιναβική παράδοση, ενώ ανατρέπει το παλαιό ποιητικό αλλά και κοινωνικό πλαίσιο του μύθου, καθώς παρακολουθούμε για πρώτη φορά την ίδια τη γιγάντισσα Γκερντ να διηγείται τα γεγονότα της βίαιης αρπαγής της...

Ζαλάδα Ενώ έρπεις προς τον εξωτερικό κόσμο, στίλβει η ίδια πάντα εικόνα του εαυτού Η ηλικία γυρίζει στο νερό Στην ίδια πάντα καρέκλα ο γέρος προεκτείνει τον δείκτη του να εισχωρήσει στη μνήμη Λίγο κενό αντιγράφει τα πάντα Ο χρόνος μονίμως χαλάει, πισωγυρίζει, ίσως να ’ναι αναπηρία ίσως μια γνώση ίσως μέρος για να σταθείς και να φτιάξεις...

Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή έλεγε ο Νίτσε...

Ένας επίτροπος στην εκκλησία του χωριού, που εκτρέφει περιστέρια για τη γιορτή των Θεοφανίων, ένας βοσκός που τα βάζει με έναν λύκο, μια γυναίκα που υπερασπίζεται την αυτοδιάθεση του σώματός της σε μία συνέλευση αναρχικών, ένας άνδρας που προσπαθεί μετά μανίας να σκοτώσει την κατσαρίδα που εισέβαλε στο σπίτι του, είναι λίγοι μόνο από τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων που απαρτίζουν αυτήν τη συλλογή...

ο θεός το τέλειο ον ...

Γεμάτη τρυφερότητα και χιούμορ, η συγγραφέας περιγράφει την ιστορία της φιλίας που αναπτύσσεται ανάμεσα στον Λουκά, έναν μάλλον συνεσταλμένο εργένη γύρω στα τριάντα, και τον Λουσιάν, τον παράξενο γείτονά του από τον πέμπτο όροφο της πολυκατοικίας...

Γαλλία, ακτή του Ατλαντικού...

Χαμένη σε επιθυμίες μπέρδεψα τη νύχτα με τη μέρα...

Ποια είναι η διαφορά της πραγματικής ζωής από τη λογοτεχνία; Η ζωή συνήθως είναι ανιαρή, αλλά και ήρεμη...

Είναι φορές που ταξιδεύω πέρα από τις γραμμές του ορίζοντα σ'' ένα ταξίδι που μοιάζει αληθινό, αθέατος επιβάτης σε τρένα που σφυρίζουν την εγκατάλειψη εραστής ακόμη του ήλιου κι εκείνης της άγουρης νιότης...

Ο Γκένα, η Μίλα, η Ζέμα, ο Λάζαρος, υποκείμενα και θύματα της Ιστορίας...

Η Βιέννη; Χάθηκε...