Εκδόσεις Βακχικόν

Τα τελευταία χρόνια έχω την τύχη να είμαι δάσκαλος εξαίσιων μαθητών...

Μικρασία, Σεπτέμβρης 1922...

Περνώντας μέσα από το μπαρ χαρτοπαιξίας και κρασοκατάνυξης, επιστρέφει από το σχολείο η Λορέτα, η κόρη της λαντζέρισσας, που μένουν μαζί στο πίσω δωμάτιο...

Ένας χήρος που θρηνεί για τον χαμό της νεαρής συζύγου του...

Από τα σοκάκια ενός ορεινού χωριού της Κύπρου τη δεκαετία του ’70 ως τις μεγάλες λεωφόρους μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής μητρόπολης, η Ελένη αφηγείται θραύσματα της ζωής της, εικόνες, ήχους και παραδόσεις μιας εποχής που πέρασε...

Αν ήξερα την ανηφόρα μου κι αν γνώριζα πως στην καρδιά σου δεν υπάρχω, τόσο χειμώνα δεν θα ξόδευα, για να σε πείσω πως ο κοκκινολαίμης τις νύχτες δεν κοιμάται...

Αναλαμπή πελώρια από μακριά που έρχεται, σημάδι πως κοντεύει ένα τέλος, που για τέλος νομίζουμε, σημάδι πως κοντεύει μια αρχή, που για αρχή δεν θα μοιάζει, το πρώτο ψέμα της ζωής μας εμείς σε εμάς το είπαμε...

Είμαι ένα ποτήρι γι’ απόψε...

Yπάρχει μια λέξη που χάθηκε μέσα σε κάθε λέξη...

«Μονάχα οι καλές κατσαρόλες μπορούν να μαγειρέψουν την ευτυχία!» Αυτό ανακάλυψε η Μονίρα εκείνο το πρωινό καθώς έψαχνε μια συνταγή για να κλάψει...

Ταξιδεύοντας από το Σαντιάγο μέχρι την Πούντα Αρένας στη Χιλή, ο Ντανιέλε ντελ Τζούντιτσε εξερευνά την περιοχή, βρίσκοντας αποθηκευμένη στους πάγους της την ιστορία όσων έζησαν εκεί και όσων επιχείρησαν να την προσεγγίσουν...

Στην Οπλή του αίματος (Ισλανδικό Λογοτεχνικό Βραβείο 2010), η σημαντική Ισλανδή ποιήτρια Γκέρντουρ Κρίστνι δανείζεται το υλικό της από τη σκανδιναβική παράδοση, ενώ ανατρέπει το παλαιό ποιητικό αλλά και κοινωνικό πλαίσιο του μύθου, καθώς παρακολουθούμε για πρώτη φορά την ίδια τη γιγάντισσα Γκερντ να διηγείται τα γεγονότα της βίαιης αρπαγής της...

Ζαλάδα Ενώ έρπεις προς τον εξωτερικό κόσμο, στίλβει η ίδια πάντα εικόνα του εαυτού Η ηλικία γυρίζει στο νερό Στην ίδια πάντα καρέκλα ο γέρος προεκτείνει τον δείκτη του να εισχωρήσει στη μνήμη Λίγο κενό αντιγράφει τα πάντα Ο χρόνος μονίμως χαλάει, πισωγυρίζει, ίσως να ’ναι αναπηρία ίσως μια γνώση ίσως μέρος για να σταθείς και να φτιάξεις...

Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή έλεγε ο Νίτσε...

Ένας επίτροπος στην εκκλησία του χωριού, που εκτρέφει περιστέρια για τη γιορτή των Θεοφανίων, ένας βοσκός που τα βάζει με έναν λύκο, μια γυναίκα που υπερασπίζεται την αυτοδιάθεση του σώματός της σε μία συνέλευση αναρχικών, ένας άνδρας που προσπαθεί μετά μανίας να σκοτώσει την κατσαρίδα που εισέβαλε στο σπίτι του, είναι λίγοι μόνο από τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων που απαρτίζουν αυτήν τη συλλογή...