Το έργο της βραβευμένης ποιήτριας Ντιάνα Ανφιμιάδη αντανακλά ένα εξαιρετικά περίεργο μυαλό και ισορροπεί ανάμεσα σε κλασικές αναφορές και σουρεαλιστικές εικόνες...
Ποτέ δεν πίστεψα πως οι διαταγές και τα κηρύγματά σου
έχουνε κάποια δύναμη, έτσι που να μπορείς εσύ,
θνητός, να παραβιάζεις άγραφους νόμους θεϊκούς,
ακλόνητους και δίκαιους...
Έχετε βρεθεί ποτέ στη λεπτή γραμμή που κάτι σας ακινητοποιεί;
Έχετε φανταστεί τον εαυτό σας να μην μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό;
Ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να σας συμβεί;
Ποια είναι αυτή η γυναίκα και πού βρίσκεται η αλήθεια της;
Η Χλόη χάνει σταδιακά τη μνήμη της...
Ο Αλεξάντερ Πόουπ θεωρήθηκε ο πιο προικισμένος εκφραστής της αγγλικής ποίησης των αρχών του 18ου αιώνα, αυτός που ενσάρκωσε το ποιητικό ιδεώδες και έθεσε το μέτρο σύγκρισης για την ποιητική κομψότητα και την τελειότητα του ηρωικού δίστιχου...
Αυτή ήταν η θάλασσα
γεροντοκόρη
με το τεράστιο υγρό κεφάλι της,
τα φυκώδη στήθη της,
με τα ψάρια που
λαμπύριζαν σαν αλλήθωρα
βλέμματα
στρέφοντας την κίνησή τους
πότε προς τον ουρανό
και πότε προς τον πάτο
αλλά τις πιο πολλές φορές
στην επιφάνεια εκεί που,
φευ, υπήρχε ακόμα
η ελπίδα να καμακωθούν...