Εκδόσεις Βακχικόν

1984, Σκόπια...

1968...

“Ich singe ja nur” (“I just sing”)...

Ο Αλεξάντερ Πόουπ θεωρήθηκε ο πιο προικισμένος εκφραστής της αγγλικής ποίησης των αρχών του 18ου αιώνα, αυτός που ενσάρκωσε το ποιητικό ιδεώδες και έθεσε το μέτρο σύγκρισης για την ποιητική κομψότητα και την τελειότητα του ηρωικού δίστιχου...

Αυτή ήταν η θάλασσα γεροντοκόρη με το τεράστιο υγρό κεφάλι της, τα φυκώδη στήθη της, με τα ψάρια που λαμπύριζαν σαν αλλήθωρα βλέμματα στρέφοντας την κίνησή τους πότε προς τον ουρανό και πότε προς τον πάτο αλλά τις πιο πολλές φορές στην επιφάνεια εκεί που, φευ, υπήρχε ακόμα η ελπίδα να καμακωθούν...

Η Ιρλανδία έχει δύο επίσημες γλώσσες, τα ιρλανδικά και τα αγγλικά...

Ένας άνθρωπος στη ζούγκλα για δεκαετίες, μια περιπέτεια - μία αληθινή ιστορία του σπουδαίου σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτσογκ...

Πενήντα τέσσερα ποιήματα...

Μια γυναίκα εξήντα ετών, η Ειρήνη, πάλαι ποτέ πρωταγωνίστρια του θεάτρου, έχει άνοια και ζει με την κόρη της...

Στους πρόποδες του Παγγαίου όρους, βρίσκεται ένα μοναστήρι - πλυντήριο σκανδάλων...

Η ιστορία αποτελεί μια ελεγεία για τον θάνατο του πατέρα της αφηγήτριας, που συνοδεύεται από τον συμβολικό θάνατο της Γιουγκοσλαβίας...

Καθώς σκέφτεται το παρελθόν, ο Νίκος συνειδητοποιεί πως αυτά που δεν συνέβησαν, δεν γερνούν ποτέ...

Γιατί ξεκινά ένας πόλεμος; Γιατί οπλίζεται ένα χέρι μέσα σε μια κατοικία; Γιατί συγκρούονται δύο τρένα; Γιατί βυθίζεται η Γη στην ίδια της τη λάσπη; Μία εικόνα και λίγες σκόρπιες λέξεις αρκούν για να σε οδηγήσουν στην απάντηση...

Οι γυναίκες, στις είκοσι δύο ιστορίες του βιβλίου, με διαφορετικές ηλικίες και προσδοκίες, από διαφορετικό περιβάλλον και κοινωνικό υπόβαθρο, με ανισοβαρείς άμυνες και αντοχές, δεν είναι πάντα αξιοθαύμαστες, ούτε είναι πάντα αξιολύπητες...

Στίφη προσφύγων παραμονεύουν στις αλέες του φόβου σου, στίφη προσφύγων ικετεύουν εμπρός στις πύλες σου...