Βαχλιώτη Μαρία

Ρέοντας οι ποταμοί χαρτογραφούν την ευτυχία ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ κι εν τω μέσω των θανάτων θα ξημερώσει ανθός του Παραδείσου Ωραία που κυλάει – σαν νερό χρόνο τον χρόνο ξεγλιστράμε απ’ τον χαμό κοσκινισμένα σώματα σκύβαλα που περάσαν απ’ τα δίχτυα σκορπίζουμε στις θάλασσες πλέουμε ανάλαφρα δίπλα σε πτώματα πρησμένα μαντεύουμε τα ρεύματα σκοπέλους και πτερύγια γλιτώνουμε – αθόρυβη νηοπομπή από κουφάρι σε κουφάρι κράτα δυνάμεις κράτα το στόμα σου κλειστό σώπαινε – και θα φτάσουμε θα κατακλύσουμε ακτές σκέψου οι φοίνικες σκέψου αμμόλοφοι αστέρια ακροθαλάσσι...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ «Και ετοιμαζότουνα να φωνάξει δυνατά, για να δείξει πως δεν επέθανε» Έχω στο στήθος μου μια τρύπα σαν το κεφάλι ενός μωρού τη διαπερνούν τα δευτερόλεπτα με ένταση θυελλωδών ανέμων σε κάθε μου εισπνοή σαρώνονται αποβάθρες μια ατελής καισαρική τομή με λανθασμένο τοπογραφικό σώμα που το ξεχάσαν ανοιχτό σε παγωμένο χειρουργείο στη μέση ενός κυκλώνα τόσο μεγάλου και ανώφελου όσο η σκόνη και τα αποτσίγαρα που παρασέρνει...