Βιογραφίες

Η Δίκη του Γαλιλαίου αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της επιστήμης αλλά και στη διανοητική ιστορία των νεότερων χρόνων...

Άνθρωποι που αναγκάζονται ν’ αφήσουν τον τόπο τους με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο...

Όλοι έχουμε πληγές...

Αν δεν ήταν τεκμηριωμένη βιογραφία, θα μπορούσε να είναι ιστορικό μυθιστόρημα...

Στόχος της παρούσας συλλογικής προσπάθειας είναι η ιστορική αναπλαισίωση της καβαφικής ποίησης και η μεθοδική επανένταξη του ποιητή και του έργου στα πολιτισμικά συμφραζόμενα της εποχής τους...

Ήταν καλοκαίρι του ’64, όταν τέλειωσα πια το Γυμνάσιο και ταυτόχρονα τελείωνε και η παραμονή μου στη Μυτιλήνη...

Η Ιατρική Αποκατάσταση είναι μια ομαδική διαδικασία που εκπαιδεύει τον ασθενή στη νέα κινητική του κατάσταση...

Στη φιλήσυχη γειτονιά της πλατείας Εξαρχείων, τη δεκαετία του 1960, σε ένα αυτοδιαχειριζόμενο φοιτητικό κοινόβιο, στην Τσαμαδού 12, νησιώτες φοιτητές διδάσκουν αλληλεγγύη και μαθαίνουν το αλφαβητάρι της ζωής...

- Γιατί εξακολουθεί ο πόλεμος να είναι δάσκαλος της βίας; - Θα ήταν άλλος ο κόσμος μας, αν είχαμε ακούσει τον Θουκυδίδη; - Συνεχίζει η δίψα για την εξουσία να είναι η αιτία των πιο μεγάλων καταστροφών για την ανθρωπότητα; Στο βιβλίο αυτό –τέταρτο κατά σειράν μετά τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη– συναντούμε στο Δημόσιον Σήμα του Κεραμεικού τον Θουκυδίδη, τον ιστορικό, που πίσω από τα γεγονότα είδε τα πάθη των ανθρώπων...

Απ’ τη μεριά μου, δεν γράφω κάποια «στεγνή» βιογραφία, αλλά επιχειρώ να καταθέσω μια μυθιστορηματική βιογραφία...

«Με τα παιδιά της θύελλας», γράφτηκε στην εξορία και περιγράφει το δράμα των λαϊκών αγωνιστών στα χιτλερικού τύπου στρατόπεδα της μεταπολεμικής Ελλάδας...

Ανάμεσα στα δεκάδες ημερολόγια από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41, το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα ξεχωρίζει για πολλούς λόγους: Είναι ίσως το μοναδικό δημοσιευμένο ημερολόγιο μόνιμου αξιωματικού, διοικητή μονάδας...

6 χρόνια 100 Σάββατα 100 μοναδικές συναντήσεις...

Οπλισμένος βγαίνω στ’ ανοιχτά του πελάγου. Όπλα μου όσα κατανόησα μέχρι τα δεκάξι μου χρόνια, όσα χαράχτηκαν ανεξίτηλα στο μυαλό μου, όσα αποθήκευσα στο κελάρι της ψυχής μου, όσα πετάριζαν στην καρδιά μου.

Τελικά πώς πέρασε ο χρόνος; Ο ποιητής περιγράφει αυτή την κοινή, κοινότατη εµπειρία χρωµατισµένη αφενός µεν από νοσταλγία για τις χαµένες πια χαρές της νεότητας, αφετέρου δε από έκπληξη για το «πώς πέρασεν η ώρα»...