Ο Ανδρέας Νενεδάκης υπήρξε γιος ενός ανυπότακτου, ορεσίβιου βοσκού, έγινε έμπορος σε μια μικρή πόλη, καταδικάστηκε σε θάνατο στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και μετά το τέλος του υποβλήθηκε σε βασανιστήρια· ως πατριώτης, κομμουνιστής και λογοτέχνης, ως άνθρωπος με αντρίκια περπατησιά, που υιοθέτησε στο συγγραφικό του έργο τη φωνή μιας τυραννισμένης φοιτήτριας, ενσαρκώνει τα δύο άκρα μιας παράδοξης αντίφασης...
Το έργο βασίζεται κατά πρώτον σε συγκλονιστικές προσωπικές εμπειρίες δεκατεσσάρων ετών σε χώρες κυρίως της δυτικής υποσαχάριας Αφρικής, από τις φτωχότερες της ηπείρου...
«Δεν έχω συγγενείς από όλη μου τη ζωή
προσπάθησα να φτιάξω μια πετρώδη νεότητα»΄
[Οδυσσέας Ελύτης]
Γεννήθηκα τον Ιούνιο, την εποχή των πρώτων κερασιών...
«Kαι μια φορά τουλαχιστον στ᾿ αυτιά του ήχησε ένα κάλεσμα πιο επιτακτικό· το κυνηγετικό κέρας ξύπνησε βαθύτερα ένστικτα, κλήτευσε πιο άγρια, πιο ισχυρά πάθη που ξεπέρασαν τη μνήμη κι εξάλειψαν το χορτάρι, τα δέντρα, τους λαγούς, τα κουνέλια, τις αλεπούδες σε μια ξέφρενη κραυγή έκστασης...
Πάντοτε με ενδιέφερε η ιστορία, γιατί μέσα από την πορεία της μπορείς να κατανοήσεις σε βάθος την ανθρώπινη φύση, σε όλες της τις πτυχές και τις εκφάνσεις...
Πώς νιώθει άραγε ένα παιδί την πρώτη του φορά στα Φιλαδέλφεια; Είναι δυνατόν να γίνει το καλύτερο ματς όλων των εποχών χωρίς να χάσει η ΑΕΚ; Τι σχέση μπορεί να έχει η χαρτοπαιξία της δεκαετίας του ''60 με την κιτρινόμαυρη αρρώστια; Υπήρξε κάποτε Original Club στο σαλόνι του σπιτιού ενός μικρού αγοριού;