Βουτσινά Παναγιώτα

Πότε-πότε έρχεται άξαφνα µια µυρωδιά… µετά ξοπίσω µια ανάµνηση… πολύ συχνά, ακολουθεί µια άρνηση, πιο σπάνια ένα ρίγος… και τότε µες στο στέρνο σου φουσκώνει ένα χθες… Και να θες να γυρίσεις στο χθες, µα ποιο χθες δεν θυµάσαι… Κι ό,τι είχες για πιο ευγενές, (στο χυτήριο το λιώνεις, στον λαιµό το σταυρώνεις,) για το αύριο που θες, µα φοβάσαι… Και κάπου, εκείνες τις στιγµές, ακούγεται ένας ήχος… ήχος µονότονος και σπαστικός… σχεδόν, σου ορίζει τα βήµατα… σαν …...