Γαλλική και γαλλόφωνη πεζογραφία

Γραμμένο το 1940, στις Η...

Το 1984 ήταν το έτος Ντιντερό, καθώς συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από το θάνατό του...

ΕΝΑ ΕΝΔΟΞΟ ΘΡΥΨΑΛΟ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ Κατά τις τρεις το απόγευμα, μιας μέρας το Οκτώβρη του 1844, ένας άντρας γύρω στα εξήντα, που για όλους, όμως, ήταν μεγαλύτερος, προχωρούσε στο Μπουλβάρ ντες Ιταλιέν, με βλέμμα πονηρά χαμηλωμένο και χείλια σφιχτά όλο υποκρισία, σαν έναν έμπορο που πριν από λίγο έκλεισε μια καλή δουλειά ή σαν ένα αγόρι περήφανο για τον εαυτό του, καθώς αφήνει το μπουντουάρ μιας κυρίας...

Ένας νεός φτωχός αλλά φιλόπονος, αφού έχει ζήσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας και στερημένος τα πάντα, μπερδεμένος ανάμεσα σε δύο γυναίκες, η μία άκαρδη που την αγαπάει, η άλλη με καρδιά που δεν την αγαπάει, είναι απελπισμένος και σκέφτεται ν'' αυτοκτονήσει, όταν ένας από τους φίλους του -πρέπει να τον ονομάσουμε γιατί στην Ανθρώπινη Κωμωδία παίζει σπουδαίο ρόλο: είναι ο Ραστινιάκ- τον συμβουλεύει να ριχτούν στις διασκεδάσεις και, για να βρουν τα μέσα, να παίξουν τα λίγα χρήματα που έχουν...

«Την άφησες να πεθάνει…» Η Κριστίν Στάινμεγιερ πίστευε πως το γράμμα που βρήκε την παραμονή των Χριστουγέννων στο γραμματοκιβώτιό της δεν απευθυνόταν στην ίδια...

Αυτή η γυναίκα μου φάνηκε εντελώς ξεπεσμένη...

Συγκλονισμένη από τη μαρτυρία μιας Νιγηριανής πόρνης, η Γαλλίδα δημοσιογράφος Σερένα Μονιέ ταξιδεύει στο Λάγος για έρευνα...

«Ωστόσο είναι αργά για να τηλεφωνήσω, αρκούμαι σε ένα SMS...

Κοντά στο χωριό Ριβιέρ-Μπριλέ, στο Κεμπέκ, τρεις έφηβοι, η Τζουντίθ, η Αμπιγκέιλ και ο Αλεξάντρ, πάνε να κατασκηνώσουν στο δάσος...

Ο συνταγματάρχης Χασάν, πρώην μέλος της Προεδρικής Φρουράς του Σαντάμ Χουσεΐν, που παρακολουθείται από το τμήμα καταπολέμησης της τρομοκρατίας της Γιουροπόλ το οποίο διευθύνει ο Ντενίζ Σαλβέρ, βρίσκεται νεκρός σε πάρκο του Βερολίνου...

Είδα τότε απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα τη Γιαγιά ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, στη μέσα κάμαρα… Βαριανάσαινε, λαχάνιαζε, πνιγόταν, η ανάσα της σφύριζε και κοβόταν… Μόλις είχε φύγει ο γιατρός...

Μασσαλία, 1962...

Παρίσι, Γενάρης-Ιούνης 1985, Βαστίλη...

Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του, κατά τη διάρκεια των οποίων γράφτηκε και η Παγίδα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως είναι τα πιο «συμπυκνωμένα» και τα πιο δραματικά...

H ΜΗΤΕΡΑ, H ΓΙΑΓΙΑ, H ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ, η παιδική ηλικία, το μητρικό φιλί, οι διαλείψεις της καρδιάς, η ακούσια μνήμη, η « μικρή φράση », ο Σουάν, η Οντέτ, η Ζιλμπέρτ, η νεανική ηλικία, ο βαρώνος ντε Σαρλύς, η δούκισσα ντε Γκερμάντ, ο Σαιν-Λου, η κυρία ντε Βιλλπαριζί, οι Βερντυρέν, ο Μορέλ, το Κομπραί,