Εκδόσεις Όταν

Από το σπίτι-ορμητήριο της οδού Ερμού για ατέλειωτες περιπλανήσεις και εντυπώσεις από την καθημερινότητα...

Θα έρθει, το ξέρω, το νιώθω θαρθεί το ψυχανεμίζομαι, δεν είναι φαντασία στο μεδούλι εκκολάπτεται, οσμή στον αέρα το λένε τα βουνά, το ξέρουν και τα κύματα το απρόοπτο θέλει πίστη, θέλει αφοσίωση το απρόσμενο εγκαρτέρηση, λατρεία το άγνωστο πάντα έλκει• τι προσμονή τι ένταση, τεντωμένα νεύρα, τι προσοχή ανά πάσα στιγμή, σε κάθε δευτερόλεπτο ανοίγει η πόρτα και μπαίνει, αυτή, αυτή η τύχη η ίδια, ή η ατυχία η ασχημούλα … Το αναπάντεχο είναι το μόνο σίγουρο...

Η Ποιητική της αποστασιοποίησης αποτελεί μία εισαγωγική κριτική μελέτη κάθετης ανάγνωσης και μύησης στο μπρεχτικό θεατρικό σύμπαν...

Σύντομες διαδρομές του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου...

...Ι love Τροία φωνά...

Η Σύγκρουση είναι ένα πολυδιάστατο, πολυπολικό και πολυαιτιατό φαινόμενο, που σε οποιοδήποτε επίπεδο και αν αναπτύσσεται, απεικονίζεται κυρίως στην αλληλεξάρτηση που υπάρχει μεταξύ των ενδοκρατικών κοινωνικών διαδικασιών και των όρων σύγκρουσης του κοινωνικού συστήματος και των συγκρούσεων στο διεθνές σύστημα...

...«Νυχτώνει. Ξέρω φ...

Η αντανάκλαση της μο...

Οι αξίες της ζωής Ε...

Στο άνοιγμα του δρόμου επείγουσες ψυχές, γυάλινες προσωπογραφίες της ψευδαίσθησης, ίσως θεατρινίζουν, σε παρατεταμένη ακαρδία με μάτια ψυχισμών αληθινά δακρύζουν ανάνθιστες δυνητικά ανθίζουν...

Το βιβλίο των κειμένων ξεκινά από την θέση πως η γλώσσα της ποίησης, η γλώσσα της επιστήμης και η γλώσσα της φιλοσοφίας είναι βασικά ίδιες παρά τις διαφορετικές υφολογικές εκφάνσεις που μπορεί να έχουν...

Η νέα ποιητική συλλογή του Βάλτερ Πούχνερ, έχει ως υπότιτλο «...

«Επιμένουμε να καυχιόμαστε υποκριτικά και θρασύδειλα, κραδαίνοντας το ξεσκισμένο λάβαρο του ακτινοβόλου μέλλοντος, όταν τρέμουμε κάθε στιγμή για την επόμενη μέρα που θα ξημερώσει στον κόσμο, όταν ζούμε στο φόβο και στη μοναξιά»...

To βιβλίο του Βάλτερ Πούχνερ, "Το 1821 και το θέατρο...

Σαράντα εννέα ποιήµατα που κινούνται µεταξύ νεοκλασικισµού, νεοροµαντισµού, λυρικά αλλά και αυτοσαρκαστικά, εξοµολογητικά αλλά και οικουµενικά, µε έντονη την κοινωνική στόχευση και τη νοσταλγία του "εµείς" εις αντιστάθµισιν του "εγώ" µιας περιπετειώδους ζωής ως αντίδοτον θανάτου...