Εκδόσεις Βακχικόν

Τό νά συλλάβεις ὅμως τήν ἑνότητα τοῦ χρόνου πέρ᾽ ἀπ᾽ αὐτό τό πήγαιν᾽ ἔλα γύρω ἀπό ἡμερομηνίες νά δεῖς τήν ἀληθῶς μεγάλη ἑβδομάδα τήν ἕβδομη ἡμέρα τήν τελεία νά ἑορτάσεις τά ἐπινίκια αὐτοῦ τοῦ ἀτελείωτου ἀγώνα Ἔρως - Ἔρις ἄλλοτε θεατής ἄλλοτε μέσα στήν ἀρένα τό νά συλλάβεις τό ὄντως ὂν πίσω ἀπ΄΄ τό παραπέτασμα πῶς θά τό κατορθώσεις; Ἐξάλλου ἴσως νά μήν ὑπάρχει ἄλλη οὐσία πέρ’ ἀπ’ τά φαινόμενα κι ἡ μόνη μέθοδος πρός τό ὂν εἶναι ἴσως νά χωριστεῖ ὁ χρόνος σέ θαλάμους κι ἐκεῖ ὅπως στά καταστήματα ὅταν ἔρχεται ἡ ἐπέτειος νά ἀγοράζεις νά πουλᾶς νά παίρνεις καί νά δίνεις δῶρα δῶρα ἀθῶα δῶρα ἄχρηστα δῶρα εὐχάριστα καί δηλητηριασμένα σημάδια τῆς ἀρχῆς ἢ τοῦ τέλους ἐπινοήσεις πού κάνουν συναρπαστική τή διαδρομή ἀνάμεσα σέ δυό μηδενικά σημεῖα...

και έπειτα∙ με το...

Γίνε παλμός και δεν θα πάψω ποτέ να χτυπώ...

Ο εικοσιδυάχρονος Σίμον Μπέμπλερ, φοιτητής Φιλοσοφίας, μαθαίνει πως πάσχει από μία ανίατη ασθένεια...

Η ποίηση της Παβίσεβιτς δεν έχει καλολογικά στοιχεία, ούτε μακροσκελείς στίχους...

Η καθημερινότητα της Νάντιας Ζώτου φαντάζει εκ πρώτης όψεως εύρυθμη και τακτοποιημένη...

Η οδός Απωλείας δεν είναι στους χάρτες...

Όμως κάτι έπρεπε να σκεφτεί να πάρει μαζί του...

Οι γέφυρες φτιάχνονται για να ενώνουν...

This is a poetry and storytelling collection about life, love, time, trauma, magic and finding shelter through words and worlds...

Τα Πολύ ταπεινά δώρα είναι ένα επιστολογραφικό μυθιστόρημα στο οποίο δύο αδέλφια, ο Ζίβα και ο Βουκάσιν, ανταλλάσσουν ηλεκτρονικά μηνύματα για τη ζωή τους στη Σερβία και τις ΗΠΑ αντίστοιχα...

Η μύγα Λέων Ζούμζα ξυπνάει ένα πρωί και βρίσκει τον εαυτό της μεταμορφωμένο σε «πελώριο σπονδυλωτό», δηλαδή σε άνθρωπο...

Η Αλίκη όταν είδε τον βράχο ενώ κρεμόταν σύννεφο μαύρο στον ουρανό, ήδη στη χώρα των παραμυθιών βρισκόταν...

Καταργηθήκανε μεμιάς οι γρήγοροι ρυθμοί και οι στιγμές μας το ίδιο έργο παίζουνε πάνω στη γη...

Και είπε η σιωπή: «Γεννηθήτω άνθρωπος ίνα παράσχει φως εις τους αιώνας» Κι έγειρα στο πλευρό σου κι έτσι καθώς του έλειπε ακόμη αναπλήρωτο το άλλο του μισό αποκοιμήθηκα με μια φλούδα μανταρίνι στο στόμα να θυμάμαι την πίκρα που στύβει πάνω του το αγέννητο φως πριν ωριμάσει ήλιος...