Εκάτη

Τα Κενά Τεκμαιρόμενα εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 2017...

Η παρούσα ανθολογία δεν είναι μια οποιαδήποτε ανθολογία γαλλικής ποίησης...

Φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τον θάνατο του Αργύρη Εφταλιώτη (1849-1923)...

Τα κείμενα που συγκεντρώνονται στο βιβλίο αυτό αποτελούν απόπειρες μιας διαφοροποιημένης προσέγγισης του λογοτεχνικού έργου ορισμένων από τους σημαντικότερους δημιουργούς του 19ου και 20ού αιώνα...

Τα χάικου του Σαντόκα αποτέλεσαν μνημεία ποιητικής λιτότητας, από πολλούς θεωρήθηκαν μάλιστα «αντιποιητικά» και «απογυμνωμένα»...

Το Ανάπτυγμα είναι μια συλλογή δοκιμίων και σημειωμάτων που αφορούν την τέχνη της ποίησης, την ακατεύναστη κι επισφαλή φύση του ποιητικού κενού, τη διηνεκή ανασύσταση που μόνο η διαφορά γονιμοποιεί, την ευεργετικότητα του ανώφελου και τη χαοτική κηδεμονία του περιεχομένου...

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΚΕΠΑΣΜΑΤΟΣ Βρίσκομαι στους μέσα χώρους της ζωής, κινούμαι στο ξέφωτό μας γλώσσα μέσα στη γλώσσα ο χρόνος μια μακαρονάδα είχες πει: η έννοια του σκεπάσματος είναι η αίσθηση του απάνεμου κόλπου είχες πει: η ανοιχτή θάλασσα προδίδει την απόσταση αλλά δεν υπάρχει εκεί θεός παρότι έτσι εκφράζεται είχες πει: ο άνθρωπος με το ολόκληρό του είχες πει: σε προσέχω...

ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ Αγάπησα πολλά πρόσωπα στη ζωή μου...

Ναί, ὑπάρχουν κάποιες στιγμές στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου φεύγει ἀπό τίς σκέψεις του, ὡς πρός τίς ἀνάγκες τῆς καθημερινότητός του...

H Ελένη Βελέντζα κινείται με σταθερά και σίγουρα βήματα στο ποιητικό τοπίο όπου ο έρωτας σε ποικίλες εκφάνσεις πρωτοστατεί, με μια μοντέρνα νοσταλγικότητα...

-Όνειρα- Μάταια όνειρα σαν χρωματιστά μπαλόνια πετούν στο πουθενά...

ξεφλουδίζοντας εγκαύ...

Ο Μεγάλος Ερωτικός μιας βιωματικής εμπειρίας αγάπης σε μία μοναδική συλλογή 76 ποιημάτων του Χρίστου Γούδη και 19 εικαστικών της Μαρίας Παναρέτου με προεξάρχοντα τον πίνακα του εξωφύλλου (λάδι σε καμβά, 0,90 Χ 1,20 μέτρα) που απεικονίζει συμβολικά τον τίτλο και την πεμπτουσία του έργου...

Το μπλουζ των απόκληρων Ο θάνατος ρέει σαν χείμαρρος πάνω τους Διωγμένοι, καταφρονεμένοι, ανέστιοι ξεκολλημένοι από το χρώμα της ζωής χαμένοι μες στην άγρια νύχτα της ψυχής τους σέρνουν τα κοκαλωμένα τους βήματα στους δρόμους των πόλεων προς το πουθενά Μια σακατεμένη ελπίδα τρεμοπαίζει στα θολά τους μάτια καθώς τείνουν ένα τρεμουλιασμένο χέρι, για λίγες δεκάρες Συντροφιά τους, το τραγούδι-αναφιλητό Τραγούδι-ξόρκι σ’ ό,τι εμποδίζει την ανταρσία το κοφτερό λεπίδι της μοναξιάς Τραγούδι-ξόρκι στο θυμό τους, των ηττημένων ξεριζωμένων τούτου του κόσμου ανθρώπων...

Έχοντας περάσει τη ζωή μου σε δυο τόπους, δεν υπήρξα ποτέ μία οντότητα αλλά δύο, βιώνοντας ένα συνεχές πνευματικό και συναισθηματικό «jet lag»...