Εκάτη

Η πρώτη έκδοση ετούτης της πλακέτας έγινε το 1949, όταν ο Σολογκούρεν σπούδαζε στο Μεξικό με τον επίσης θερμό ελληνιστή Μεξικανό ποιητή και καθηγητή Αλφόνσο Ρέιες (Alfonso Reyes)...

Η ποιήτρια Ματούλα Λιμνιώτη στη δεύτερη ποιητική της συλλογή κάνει μια στροφή σε μεταφυσικά ερωτήματα...

«...

Υποδήλωση κλειστότητας που επιζητά το άνοιγμα, μία αναδημιουργία...

Μικρό κέδρινο μολύβι Σπάζεις, Σε ξύνω Και πετάς στη σελίδα μου πάνω Τη ζεστή μυρουδιά Του δάσους σου...

Η «Οικογένεια Ορλώφ» καταδεικνύει με άμεσο τρόπο τη ζωή και τα βάσανα των ανθρώπων της ρωσικής επαρχίας, που μέσα από τα προβλήματα της καθημερινότητας, της ανισότητας των φύλλων και της ενδοοικογενειακής βίας, αρπάζονται από την ελπίδα και χαράσσουν νέους δρόμους...

Το βιβλίο αποτελείται από δύο μέρη που το καθένα περιλαμβάνει τέσσερις διαφορετικές φανταστικές ιστορίες...

Η παρούσα συλλογή ποιημάτων του Κωστή Νικολάκη γράφτηκε μεταξύ 2011 και 2013, με προοπτική να κυκλοφορήσει σε αμερικάνικη έκδοση το 2014, υπό την εποπτεία του Ρήγα Καππάτου στη Νέα Υόρκη και σε μετάφραση της Τάιρα Μέισον ...

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ Τώρα ποὺ παίζει τὸ βιολί, κι’ ἔχουμε πιῆ τόσο πολύ, ποὺ μ’ ἕναν ἔρωτα τρελλό, σὰ νἄμαστε δεμένοι, σ’ ἕνα συντρόφεμα ζεστό, βάνε ξανά, νὰ ζαλιστῶ, μέσ’ στ’ ὄνειρό σου νὰ κλειστῶ — το μόνο ποὺ μοῦ μένει· γιατί ἅμα λείψη τὸ κρασί, καὶ φύγης, ἄξαφνα, καὶ σύ, καὶ βουβαθῆ καὶ τὸ βιολί, μὲ τὸ γλυκὸ βραχνᾶ του, — μέσ’ στῆς καρδιᾶς μου τὸ κενό, μεγάλο σὰν τὸν οὐρανό, θ’ ἀκούσω, πάλι, τὸ βραχνὸ τραγούδι τοῦ θανάτου...

« ΕΠΤΑ μεγάλας ἐπαναστάσεις ἀριθμεῖ ὁ ἑλληνισμὸς κατὰ τὸ μεσολαβοῦν ἀπὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως μέχρι τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ 1821 τετρααιώνιον διάστημα...

Σουρεαλιστικοί στροβιλισμοί σε ταχείς ρυθμούς που δεν αφήνουν το μεταμοντέρνο που καραδοκεί να εισβάλει παρά μόνο με μεθοδικές παρεισφρήσεις...

77 « Κάθε αιώνας έχει τον χαρακτήρα του...

Ἡ παρουσίασις τῶν κειμένων «περί Χάους - Δημιουργίας καί Ἑωσφορικῆς πτώσεως», ἀποτελεῖ τό δέκατον ἕκτον κατά σειρά βιβλίον, ἐκ τῶν λεχθέντων τοῦ Ἀναστασίου Βαλαδώρου πού κατά τήν διάρκεια τοῦ βίου του, μέ ἀγάπη προθυμία καί ἀφοσίωση ἐπραγματεύθηκε...

Ο άνθρωπος - ήρωας του «Έμπλεο», είναι ο ίδιος σκοτεινός, γεμάτος φως ήρωας, από τη χώρα των «διαδοχικών φωτοπετάλων» | ζωντανός και θερμός, ιδανικός μέσα στο σουρεαλιστικό τοπίο του «Έμπλεο», θα σταθεί μπροστά στα ανθρώπινα όρια, για να τον «δεις» καθαρά μέσα από τα λόγια της αφηγήτριας - συντρόφου | Στο κείμενο παρελαύνουν όμορφες εικόνες, εναλλαγή φωτός-σκοταδιού, φύση, μυρωδιές, λυρισμός και ερωτισμός αντάμα που όλα μαζί συγκροτούν μια δυνατή γραφή...

«Πώς το βλέπεις το ποτήρι, μισοάδειο ή μισογεμάτο ή και τα δυο ή και κανένα;» Εκεί παίζαμε μπάλα μια ζωή, καταδικασμένοι στο επίπεδο της ερώτησης, καταδικασμένοι σε φθηνά, έτοιμα διλήμματα για κότες κι αυγά, για κάποιον που ψάχνει τον πρώτο˙ παράδοξα δοσμένα όλα μέσα στο στόμα για εξάσκηση...