Ενύπνιο

Μέσα μου νιώθω ένα άγριο κενό Έχω βδομάδες μήνες χρόνια να ηρεμήσω, αν υπήρξα ήρεμη ποτέ Λύγισέ με κυριάρχησέ με εξαπάτησέ με, μόνο μη σωπαίνεις Δάκρυα κόκαλα σάλιο, ιστοί ούρα σπέρμα, αυτά υπάρχουν μέσα μου Η ζωή μου δεν διαφέρει από τη ζωή άλλων ανθρώπων Κι ό,τι απομένει είναι πάντα απαλό *** Δεκατρείς ιστορίες για την υφή, το βάρος και το μέγεθος αυτού που απομένει όταν οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν μετεωρίζονται στο κενό...

Βαθιά στο βάσανο ενεδρεύουν σεισμοί Όλη αυτή η προσπάθεια για ύψη και τελικά μας έκανε προσωπική υπόθεση ο κατήφορος...

(1863–το 54ο Σύνταγμα παρελαύνει στην Beacon Street της Βοστώνης) 54ο Σύνταγμα Η μέρα σηκώνεται απαράλλαχτη και η Βοστώνη καμαρώνει για τα πάρκα της είναι αλήθεια πως ο χρόνος βαθαίνει τα αισθήματα τη θλίψη την οργή την τρυφερότητα μπροστά απ´ τις υπέργηρες φτελιές περνά σακατεμένο το σύνταγμα των μαύρων στρατιωτών κρατώντας τη σημαία του πίσω του βαδίζει απαγχονισμένο το σώμα του John Brown μια ανεμώνη χοροπηδά μες στο λιλά παλτό της...

ωδή σιωπηρή προς το αφόρητο Εγώ και η ύπαρξη περισσεύουμε...

[ Η αγάπη χτίζεται στον βυθό μαργαριτάρι κάτω από στρώσεις φωσφορίζουσας ζωής...

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η κριτική αποτίμηση του ποιητικού έργου των Ελληνίδων δημιουργών δεν έχει απασχολήσει συστηματικά τις φιλολογικές σπουδές...

-

Μια προσπάθεια, τίποτα άλλο, μια προσπάθεια να φτάσουμε απαλά, δίχως ενοχοποίηση, δίχως αυστηρή ματιά, χωρίς κριτική στο ανθρώπινο τραύμα...

…Θέματα διαχρονικά, οικουμενικά, πανανθρώπινα που ο συγγραφέας τα αναδεικνύει άμεσα και απέριττα με την πυκνή και υπαινικτική του γλώσσα …...

Υποκρισία, ρατσισμός, σεξισμός, ανισότητα, τρομολαγνία, βία, αδιαφορία, περιορισμοί είναι μερικές από τις φλεγμονές μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε «σηπτικό σοκ» και παλεύει να αποκαταστήσει τη ροή των σκεπτόμενων ανθρώπων, να γεμίσει με οξυγόνο ελευθερίας και να επαναφέρει τους παλμούς της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας...

Ζυγίζω την ψυχή μου ...

Εν αρχή ην η περιδινούμενος ύλη όπως αυτή ανέβλυσε από την κόγχη του πρωτόπλαστου ματιού...

Έν’ αγόρι μικρό τοσοδούλι Στων γονιών το κρεβάτι απλώνει Το κεφάλι στη μία και τα πόδια στην άλλη γωνιά· και τα χέρια φτερά...

Η Άρτεμις είναι νέα, ευαίσθητη και παρορμητική...

«Στρέφεται δυτικά, προς την είσοδο του δωματίου, και με ρωτάει τρεις φορές: «Ἀποτάσση τῷ σῶμα; Καί πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ; Καί πάση τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ; Καί πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ; Καί πάση τῇ πομπῇ αὐτοῦ;» «Αποτάσσομαι» λέω τρεις φορές τονίζοντας τις συλλαβές...