Ενύπνιο

Μια προσπάθεια, τίποτα άλλο, μια προσπάθεια να φτάσουμε απαλά, δίχως ενοχοποίηση, δίχως αυστηρή ματιά, χωρίς κριτική στο ανθρώπινο τραύμα...

…Θέματα διαχρονικά, οικουμενικά, πανανθρώπινα που ο συγγραφέας τα αναδεικνύει άμεσα και απέριττα με την πυκνή και υπαινικτική του γλώσσα …...

Υποκρισία, ρατσισμός, σεξισμός, ανισότητα, τρομολαγνία, βία, αδιαφορία, περιορισμοί είναι μερικές από τις φλεγμονές μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε «σηπτικό σοκ» και παλεύει να αποκαταστήσει τη ροή των σκεπτόμενων ανθρώπων, να γεμίσει με οξυγόνο ελευθερίας και να επαναφέρει τους παλμούς της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας...

Ζυγίζω την ψυχή μου ...

Εν αρχή ην η περιδινούμενος ύλη όπως αυτή ανέβλυσε από την κόγχη του πρωτόπλαστου ματιού...

Έν’ αγόρι μικρό τοσοδούλι Στων γονιών το κρεβάτι απλώνει Το κεφάλι στη μία και τα πόδια στην άλλη γωνιά· και τα χέρια φτερά...

Η Άρτεμις είναι νέα, ευαίσθητη και παρορμητική...

«Στρέφεται δυτικά, προς την είσοδο του δωματίου, και με ρωτάει τρεις φορές: «Ἀποτάσση τῷ σῶμα; Καί πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ; Καί πάση τῇ λατρείᾳ αὐτοῦ; Καί πᾶσι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ; Καί πάση τῇ πομπῇ αὐτοῦ;» «Αποτάσσομαι» λέω τρεις φορές τονίζοντας τις συλλαβές...

Μη σε ξεγελάνε τα χωρατά μας, είναι ο τρόπος μας να ξορκίσουμε τον φόβο μας, μου είπε, πίνοντας μονοκοπανιά το πιοτό της εξομολόγησης...

...είμαι επιρρεπής στα λάθη. Λες και τα κάνω επίτηδες. Δεν μου αρέσει που υποπίπτω σε αυτά αλλά είναι καλό σημάδι που συμβαίνουν. Δεικνύουν μια ειλικρίνεια αυθόρμητη που από μόνος μου δεν μπορώ να εκφράσω και να διαπιστώσω.

Το ποτήρι ξεχείλισε για τον Τζέιμπς Στόουν...

Μια ιστορία για τον έρωτα, το πάθος, την αγάπη και την ενηλικίωση μέσα από τη συνειδητοποίηση...

Το όνομα του αποστολέα το γνωρίζω, αλλά ακόμη κι αν σας το φανέρωνα εδώ και τώρα, για σας δεν θα ’ταν παρά ένα όνομα...

Δεν υπάρχει κάποιος εξαναγκασμός στην ποίηση του Χιανούσι, παρά μια φυσική διαδικασία ανάμεσα στην εικόνα και τη φράση...

Μια σκοτεινή παραβολή της εξουσίας και των απρόσωπων μηχανισμών της, ένα αλληγορικό παραμύθι για τη διττή φύση του ανθρώπου ή κάτι συνθετότερο; Ο φύλακας του τάφου είναι το μοναδικό θεατρικό έργο του Κάφκα, γραμμένο το 1916, άγνωστο σχεδόν και άπαιχτο στην Ελλάδα...