Ο κύριος Ρίτσαρντ Τέρλινγκτον, ένας τριανταεννιάχρονος, σκληρός, και επιτυχημένος επιχειρηματίας, η Νάταλι Γκρέιμπρουκ, μια δεκαεννιάχρονη, όμορφη, περιζήτητη νύφη και σφοδρά ερωτευμένη με τον Λόνσελοτ Λίνζι,
Ένας Πρώσσος αριστοκράτης, υπερόπτης και αυταρχικός, γιος μιας Πολωνέζας κοντέσσας και δεινός χαρτοπαίκτης, έχοντας δημιουργήσει τεράστια χρέη από την χαρτοπαιξία, κατέστρεψε την καριέρα του, και έτσι στα σαράντα του χρόνια δεν είναι τίποτε άλλο από ένας λοχαγός του πεζικού....
Παρότι η ιστορία αυτή του Νικολάι Γκόγκολ πρωτοδημοσιεύθηκε το 1835 -αφού η τσαρική λογοκρισία ανάγκασε τον Γκόγκολ να αλλάξει σε εννέα σημεία το αφήγημά του- ακόμη και σήμερα παραμένει μία τρομερή παραδοξολογία....
Μια πανέμορφη και συνάμα τρυφερή νεαρή ύπαρξη εισβάλλει ξαφνικά στη ζωή του μυστηριώδη "κλέφτη;" , "απατεώνα;", "εγκληματία;" ή μήπως στην πραγματικότητα ενός σκληρού τιμωρού του κακού Αρσέν Λουπέν, και τον φέρνει αντιμέτωπο με το πρωτόγνωρο γι αυτόν συναίσθημα του έρωτα....
Πώς μπορεί να τοποθετηθεί η λογοτεχνική δημιουργία, κορωνίδα των πολιτισμικών επιτευγμάτων, πλάι πλάι με το σύμπτωμα;
Ο Φρόυντ δεν θα είχε πει "Τζόυς το σύμπτωμα", αλλά μάλλον "Γκαίτε, Γιάνσεν, ή Ντοστογιέφσκι η φαντασίωση"....