Κάκτος

Ποιος βρυχάται στο σκοτάδι; Κίνησε αργά τον μαύρο δίσκο και κοίταξε μέσα από την τρύπα, για να απολαύσεις μια νύχτα στο μουσείο: Ποιοι δεινόσαυροι κρύβονται στο σκοτάδι; Μπορείς να τους ζωντανέψεις! Μέσα από τις εικόνες του βιβλίου και ένα διασκεδαστικό διαδραστικό παιχνίδι με τον ενσωματωμένο φακό, τα παιδιά γνωρίζουν τα πιο αντιπροσωπευτικά και επιβλητικά είδη δεινοσαύρων...

Να είσαι πάντα καλός...

Μάθε να λες “γεια”, “παρακαλώ”, “συγνώμη”, “σε αγαπώ” και βέβαια… “ευχαριστώ”! Είναι υπέροχες μαγικές λέξεις: Μπορούν να φέρουν καινούργιους φίλους! Θα πεις τη μαγική λέξη ή όχι; Γύρνα τη ρόδα, συμπλήρωσε τη φωτογραφία και… δες την επόμενη σελίδα τι θα γίνει! Αν θέλεις ν’αλλάξεις κάτι, έλα πάλι πίσω, γύρνα ξανά τη ρόδα και κάνε διαφορετική επιλογή...

Κίνησε αργά τον μαύρο δίσκο και κοίταξε μέσα από τον κύκλο… Θυμός, φόβος, αηδία, λύπη, ντροπή, χαρά… Τι αισθάνονται τα παιδιά στο βιβλίο; Τι αισθάνεσαι εσύ; Ένα βιβλίο που μέσα από χαρούμενες, εκφραστικές εικόνες και διαδραστικό παιχνίδι με ενσωματωμένο δίσκο μαθαίνει στα παιδιά τα βασικά ανθρώπινα συναισθήματα...

«Με το παρόν έργο της Αιθιοπία, Η αγαπημένη των θεών, το τρίτο στη σειρά βιβλίο της, η Θωμαϊς Παπαθανασίου-Φωτοπούλου έχει εδραιωθεί στον χώρο της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας ως μία από τις πιο ξεχωριστές εκπροσώπους στην Ελλάδα...

Το τσίμπημα στις ίνες των νεύρων όταν τέσσερις η ώρα το πρωί η συστολή της ύλης μετά την καθημερινή κούραση προξενεί περίεργους θορύβους μέσα στη σιωπή που ουρλιάζει...

Η Γλυκερία Τζουμάνη είναι μια νεαρή φοιτήτρια που αποφασίζει να περάσει τις πρώτες της καλοκαιρινές διακοπές με το αγόρι της στη Θάσο...

Μια φάρμα, στη μέση ενός καταπράσινου λιβαδιού της νοτιοδυτικής Ουαλίας...

Γράφοντας για το παρελθόν και, πιθανώς, εγκωμιάζοντάς το δεν σημαίνει πως το εξιδανικεύεις...

Τ’ άρωμα από τα σκίνα αγκαλιά με την αχτίνα τις ζωγραφιές της γλώσσας στην ανάμνηση έχει αφήσει αφού ποτέ, ποτέ πια απ’ τον ίδιο δρόμο δεν θα ξαναγυρίσει...

Αν αποτύχει το ποίημ...

Ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω μικρά ποιηματάκια –που στην αρχή μού φαίνονταν κάπως χαζά, αλλά αποδείχθηκε ότι έχουν κάποια αξία– ήταν επειδή ένιωθα μια καταπίεση από το σχολείο, με τις διάφορες απαιτήσεις, που μου προκαλούσαν άγχος...

-

Έμαθα να είμαι γδαρμένα χαρτάκια με υπαγορευμένους τίτλους γραμμένους από στάχτη καμένων χρόνων...

Υφαίνοντας το πέπλο της ιστορικής μνήμης, το μάτι του ανθρώπου στέκεται στα ίδια σημεία, η ψυχή μαγνητίζεται από τις λέξεις ενός αιώνιου παραμυθιού, οι κοινωνίες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη δύναμη συγκεκριμένων τόπων και πολλών θεών...