«Συνεχίσαμε να βαδίζουμε δίπλα στα τείχη, περάσαμε τον πύργο του Μιθριδάτη, κατηφορίσαμε στον ταρσανά και στα ψαράδικα, προσπεράσαμε τα κέντρα με τη φασαρία και τα τραγούδια...
Τα ποιήματα της Παναγιώτας Ζώη αναπνέουν στους κήπους παλιών σπιτιών με αυλές, με παρτέρια, με μοναδικούς τους ήχους από το κελάρυσμα του νερού, των τζιτζικιών το καλοκαίρι, ενός σπουργιτιού που λοξοδρόμησε στην πόλη...
Μια ιστορία για την απώλεια και την ανάκτηση, την αγάπη και τη μετουσίωσή της, όταν η αναχώρηση των αγαπημένων μάς στερεί μέρες, στιγμές χωρίς ποτέ να μπορεί να μας πάρει τις αναμνήσεις που μοιραστήκαμε μαζί τους...
Τι κοινό μπορεί να έχει μια πεταλούδα της νυκτός που αδιάφορα παραμένουν τα φτερά της κάτω από το φως, με ένα αγόρι ντροπαλό, ευαίσθητο και συναισθηματικό που αποφεύγει να ασχολείται όλη την ώρα με το κινητό;
Μια τρυφερή ιστορία φιλίας που, σε κόντρα των καιρών της ψηφιακής φιλίας,
Με σκωπτική ματιά, με έντονη διάθεση σαρκασμού και αυτοσαρκασμού, ο συγγραφέας αναζητά εναγώνια τους ξενιστές ήρωές του, που θα μεταφέρουν όλα όσα πιστεύει ότι συμβαίνουν στον φανταστικό πραγματικό μας κόσμο...