Αφορμή γι΄΄ αυτό το δοκίμιο στάθηκε το νέο βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα, με τίτλο Ταυτότητα και υπότιτλο: Η απαίτηση για αξιοπρέπεια και η πολιτική της μνησικακίας, όπου η απαίτηση για αναγνώριση ταυτίζει την αξιοπρέπεια μερικών με την υποταγή των πολλών, κι αν οι πολλοί αρνηθούν τότε οι λίγοι μνησικακούν κατά των πολλών...
Σε μια εποχή κατά την οποία η ανθρωπότητα σημειώνει στο ισοζύγιό της πλεόνασμα πόνου και φρίκης και έλλειμμα ανθρωπιάς, το σύνολο του συγγραφικού έργου της Νατάσας Κεσμέτη (πεζογραφία, ποίηση, μετάφραση, δοκίμιο, κριτική) ως ύμνος στη χαρά δεν αποτελεί μόνον αντίβαρο στη σκοτεινή όψη της πραγματικότητας αλλά και πρόταση μιας άλλης ζωής...
Εδώ δεν έσβησαν ποτέ οι πυρκαγιές δεν στέγνωσαν τα δάκρυα, οι πλημμύρες Νοτιάς δε φύσηξε...
Εδώ στην Κοκκινιά... δε σκύβει το κεφάλι ο πόνος δε μεταναστεύει η πίκρα δεν ξενιτεύεται ο καυμός ο πόλεμος... δεν τελειώνει Αν αφήσεις το χαράκωμα θα χαθείς Εδώ... δεν διαλέγεις δεν πεθαίνεις ζεις...