Μελάνι

«…Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα και να παραδεχτούμε τίμια ότι οι εποικισμοί βλάπτουν την ασφάλεια του Ισραήλ: όσο υπάρχουν, δεν μπορούμε να σχηματίσουμε ένα πραγματικό σύνορο μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων...

ΟΙ ΚΟΡΥΦΕΣ ΤΩΝ ΔΕΝΤΡΩΝ Ο ήχος των πουλιών αποκοιμιέται στις κορυφές των δέντρων, σαν την φωνή αυτών που αγνόησαν και αγνοήθηκαν...

Αυτά τα κείμενα είναι οι ζωντανές καταγραφές μιας αβέβαιης πορείας, χωρίς πυξίδα, στις αρχές της πανδημίας, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2020...

Θα εναντιωθώ στο παρ...

Μια αυτοβιογραφική καταγραφή και παράλληλα μια καταγραφή της οικογενειακής ιστορίας και της ιστορικής περιόδου που καλύπτει τα χρόνια από την Αντίσταση έως τις μέρες μας, μέσα από τις διαφορετικές γενιές...

ΓΕΝΕΘΛΙΑ Κάπνιζε πολλά τσιγάρα...

Δεν γράφω για τον πόλεμο...

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ «Και ετοιμαζότουνα να φωνάξει δυνατά, για να δείξει πως δεν επέθανε» Έχω στο στήθος μου μια τρύπα σαν το κεφάλι ενός μωρού τη διαπερνούν τα δευτερόλεπτα με ένταση θυελλωδών ανέμων σε κάθε μου εισπνοή σαρώνονται αποβάθρες μια ατελής καισαρική τομή με λανθασμένο τοπογραφικό σώμα που το ξεχάσαν ανοιχτό σε παγωμένο χειρουργείο στη μέση ενός κυκλώνα τόσο μεγάλου και ανώφελου όσο η σκόνη και τα αποτσίγαρα που παρασέρνει...

ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Ξεκίνησαν από το σπίτι του, στου χωριού την πλατεία...

«Εξομολογητικός, σπαρακτικός ενίοτε, ο λόγος του Γιάννη Ευσταθιάδη είναι εκ πεποιθήσεως απλός, παρ’ ότι μιλάει για τα πολύ μεγάλα, τη ζωή και το θάνατο, τον έρωτα και τον πόνο...

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΡIΑ Αγαπημένη μου Μαρία απ’ τον καιρό της νιότης σου πολλά έχουν αλλάξει: αν λες πως είδες άγγελο σου δίνουν φάρμακα —είναι αρρώστιες οι επουράνιες πτήσεις— ή που θαρρούν ότι μιλάς με αλληγορίες...

-

ΕΧΩ ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ το λέω: «ήταν μια μέρα δύσκολη κάτω από το σώμα μου ήρθε και ξάπλωσε ένα μυρμήγκι τόσο κουρασμένο από τις εξορμήσεις του να βγει να δουλέψει για λίγο φαγητό κι ύστερα να πάρει το λεωφορείο να γυρίσει πίσω εκεί που λέει ότι είναι σπίτι του εκεί που είναι το τραπέζι και το μαξιλάρι του κι ένα μικρό ποτήρι γυάλινο που έχει για να μαζεύει τη βροχή»...

Με κατάλληλους χειρισμούς, καταφέρνει ο Καινός να τον διορίσει ο δικτάτορας πρύτανη του παραμεθόριου πανεπιστημίου της χώρας και να επιτρέψει πρυτανικές εκλογές, στις οποίες ο Καινός θριαμβεύει, ποζάροντας ως ο δημοκράτης υποψήφιος...

Ποια είμαι; Είμ’ ο τρελός αχινός...