Οσελότος

Η Μάρθα Περλ έχει ανακαλύψει τις μεταφυσικές ικανότητές της γι΄΄ αυτό η αστυνομία της είχε αναθέσει επιλύσεις δύσκολων και σκοτεινών υποθέσεων...

Ένα ευχάριστο και διασκεδαστικό παραμύθι που αναδεικνύει την αξία της φιλίας μέσω της εκτίμησης και της αποδοχής της διαφορετικότητας...

«Μα δεν βλέπετε; Εγώ έχω τετράγωνο κεφάλι, ενώ εσείς, η μαμά, ο μπαμπάς και όλοι οι ασβοί που ξέρω δεν έχουν τέτοιο κεφάλι!» είπε ο Ασβούλης κοιτάζοντας το είδωλό του να καθρεφτίζεται στο νερό της λίμνης...

Τα τετρακόσια χρόνια...

Μικρά Ασία και Πόντος, Καππαδοκία και Κύπρος, και στο βάθος του Καυκάσου, οι Καλλάς, τα αδέλφια μας, διαχρονικά διαρρηγνύουν τα ιμάτια όλοι τους… πως απόγονοι είμαστε, όλοι, Ελλήνων! Μα έστω κι αν εμάς μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα και μετράμε αιώνες από τότε που αφήσαμε, εκδιωκόμενοι όντες, τις χαμένες Πατρίδες μας, μας ενώνουν οι Μαίανδροι σε φορεσιές και στολίδια και της γλώσσας της ίδιας μας οι κοινές της οι ρίζες...

-

-

Depuis que le monde est monde, la Lune tourne autour de notre Terre, et la Terre tourne autour du Soleil...

Μια σπονδυλωτή ιλαροτραγωδία για την ανθρώπινη ύπαρξη...

Θεατροπαίζοντας ή αλλιώς ένα βιβλιαράκι με ποιήματα εμπνευσμένα από την εκπαιδευτική πραγματικότητα...

Have you ever wondered what exactly the dishes Kleftiko, Moussaka, Xtapodaki Ksydado, Kalamarakia Gemista, Spanakopita, Baklava are made of? Even better, would you like to learn how you cook these delicious dishes yourself? In that case, this book is for you...

«Τις σοκολάτες, τα μπισκότα, τα σαπούνια, ό,τι φαγώσιμο έχουμε τώρα θα τα μαζέψουμε για τα παιδιά της γειτονιάς...

29 μικρά αποσπάσματα από τη ζωή μου 29 μικρά κείμενα… 29 κείμενα γιατί η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως θέλουμε, δεν τελειώνει πάντα εκεί που θέλουμε εμείς να τελειώσει…, στο 30! Έρωτας, κατάθλιψη, αυτοκτονία, βιασμός, οικογένεια… Όλα μέσα από τα μάτια μου...

Μια παρέα ποντικών τρύπωσε στο κελάρι του Ανέστη...

Στέκομαι στην πόρτα του σαλονιού, σημαδεύω με την καραμπίνα πρώτα εκείνη, πετάγεται από το κώμα, μαζί και τα λουλούδια της ταλαιπωρημένης πολυθρόνας, μαζί και τα φτερά του παγονιού από τη βεντάλια της, γεμίζει ο τόπος όλος πράσινα φτερά και μετά σημαδεύω τον Μίλτο, μια έκπληκτη κραυγή ακούγεται μόνο και μετά σιωπή και μετά η κάννη της καραμπίνας βολεύεται κάτω από το σαγόνι μου και τινάζω στο φριχτό χρώμα της ταπετσαρίας το κεφάλι μου και μετά σιωπή...