Πόλις

Τι σχέση έχει η οικονομική κρίση στην Ελλάδα με τη χρηματοπιστωτική κατάρρευση του 2008; Σε τι διαφέρει το κοινωνικό κράτος από το πελατειακό; Τι σημαίνει φιλελευθερισμός, και πόσο συμβατός είναι με τη σοσιαλδημοκρατία; Πώς θα μπορέσει η Αριστερά, αν κερδίσει τις εκλογές, να εισαγάγει το απόλυτα καινούργιο, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τις προσδοκίες των όψιμων ψηφοφόρων της, οι οποίοι πολύ θα ήθελαν να γυρίσουμε πίσω στις παλιές καλές μέρες;...

Αυτό που χρειάζεται περισσότερο η Εκκλησία σήμερα είναι η ικανότητα να γιατρέψει τις πληγές και να θερμάνει τις καρδιές των πιστών, η προσέγγιση, η εγγύτητα....

Ευγενική, ηρωική, συνετή, ευσεβής και (κυρίως) πενθούσα τυραννοκτόνος κόρη που αποζητά τη δικαιοσύνη ή στυγνή, αισχρά, αναιδής, φρενήρης και (κυρίως) οργισμένη, αμετανόητη μητροκτόνος εκδικήτρια; Φωτεινή φωνή της επανάστασης ή σκοτεινή κραυγή μιας αδιέξοδης αυτοδικίας; Ηγερία της εξέγερσης ή εγκλωβισμένη στην ψυχοπαθολογία; Αρχετυπική "μορφή" ή ιδιοσυγκρασιακός "χαρακτήρας"; Και τελικά: ποιο είναι το πρόσωπο του πένθους που ταιριάζει στη σοφόκλεια Ηλέκτρα; Αλλά και: πώς μας αναγκάζει και πώς μας επιτρέπει το θέατρο να στοχαστούμε πάνω στη βία της πραγματικότητας; Οι απαντήσεις που έδωσε σε αυτά τα ερωτήματα το ευρωπαϊκό θέατρο, μέσα από τις διασκευές και τις παραστάσεις του σοφόκλειου έργου τους τελευταίους τέσσερις αιώνες, ήταν πολλές και ποικίλες....

Στόχος μου στο βιβλίο αυτό είναι να παρακολουθήσω την ιστορία μιας μεταποιητικής επιχείρησης μέσα από τους μετασχηματισμούς που γνωρίζει η ελληνική βιομηχανία στη διάρκεια του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα....

"Το σπίτι του ύπνου" είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου που μεταφράζεται στα ελληνικά μετά το "Τι ωραίο πλιάτσικο!". Ο Κόου μέσα από "Το σπίτι του ύπνου" μας υποβάλλει την ιδέα ότι η διάκριση ονείρου, μνήμης και πραγματικότητας στον σημερινό κόσμο είναι δυσδιάκριτη.

Τη Βρετανία που ανέδειξε τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως σύμβολο ενός συλλογικού κακού χαρακτήρα, περιγράφει ο Κόου....

Στον "Κλειστό κύκλο" εμφανίζονται ξανά οι έφηβοι ήρωες της "Λέσχης των τιποτένιων"....

Ζούμε σε μια εποχή που κατέρρευσαν τρεις ουτοπίες....

Είναι επικίνδυνο ν ανοίγεις την πόρτα σου σε άγνωστους μικρούς Έχω τη συνήθεια κι ανοίγω, όταν μου χτυπούν το κουδούνι, χωρίς να κοιτάξω απ το ματάκι ή να ρωτήσω ποιος είναι και κάποια μέρα - το ξέρω - θα το μετανιώσω: θ ανοίξω και θα στέκομαι εγώ στο κατώφλι, δώδεκα χρονών, ξυπόλητος, με τις Περιπέτειες του Τομ Σόγερ κάτω από τη μασχάλη κι ένα σουγιαδάκι στην τσέπη και θα με κοιτάζω χωρίς να μιλάω....

Το 1959 ο Μισέλ Μαρινί είναι δώδεκα ετών. Είναι η εποχή του ροκ-εν-ρολ και του Πολέμου της Αλγερίας.

"Ο Σαράντης Θανόπουλος, ένας Έλληνας "μετανάστης" ψυχαναλυτής που ζει και εργάζεται στην Ιταλία, στο παρόν πόνημά του καταγράφει την περιπλάνησή του στη δική του ψυχαναλυτική, και όχι μόνο, Ιθάκη, εστιάζοντας ιδιαίτερα στον χώρο της ψυχαναλυτικής ερμηνείας....

Ο Χριστόφορος δεν μπορεί να αντισταθεί στο κουδούνισμα του τηλεφώνου και στο γεμάτο ποτήρι....

"Μια φωτογραφία απίστευτης ομορφιάς: ένα ροδοκόκκινο αγόρι, με κατσαρά μαλλιά ορθωμένα λες από μια ουράνια δύναμη, βλέμμα άπιαστο και αόρατο....

Γιατί εξακολουθεί να μας απασχολεί τόσο η γενιά του 30; Ποια μυστηριώδης αύρα έλκει μελετητές, κριτικούς και λογοτέχνες στα πεπραγμένα της; Πώς εξηγείται η διαρκής αναφορά παλαιότερων και νεότερων σε αυτήν; Iδεοληψία, θαυμασμός, άγχος επίδρασης, κρυφή ζήλια ή κριτική αναθεώρηση; Συνιστά, εντέλει, η γενιά του 30 γραμματολογικό μόρφωμα, ή λογοτεχνικό και πολιτισμικό μύθο; Πρέπει να δούμε τον μύθο της ως μέρος μιας ευρύτερης πολιτισμικής, και όχι μόνο λογοτεχνικής, ιστορίας; Το παράδοξο με τη γενιά του 30 είναι ότι αποθεώθηκε και πολεμήθηκε όσο καμιά άλλη, και αυτή η αντιφατική αντιμετώπισή της, μαζί με τη μυθολογία που την περιβάλλει, απαιτεί μια εξήγηση....

Διαιρέτης μηδέν Δίχως φόβο και δίχως ελπίδα Εναλλάσσοντας φίλους, πατρίδα Παβαρότι, Πικάσο και πίτσα2 Ανοιχτοί με καλούν ουρανοί Θα κρατώ μια ζωή τη βαλίτσα Που θα μείνει για πάντα αδειανή Σε μια πόλη με κίτρινα φώτα Στων αρχαίων ερώτων τα πρώτα Που κυλούν στο μεγάλο ποτάμι Και τα παίρνει μεμιάς η βροχή Σαν ιδρώτας κολλά στην παλάμη Των νεκρών που ξεχνάμε η ψυχή Στων ονείρων την άπραγη κόψη Ακουμπώντας του χρόνου την όψη Λαβυρίνθους στο διάβα μου χτίζω Και με τοίχους γεμάτους ρεφρέν Σαν πηλίκο γυμνό συνοψίζω Τι θα πει διαιρέτης μηδέν...