Στιγμός

Ποια ήταν η Φελίτσε Μπάουερ, η γυναίκα που έμεινε γνωστή σε γενιές αναγνωστών του Φραντς Κάφκα κυρίως ως λάτρης των πλούσιων φαγητών, των βαριών επίπλων και των ακριβών ρολογιών; Οι μελετητές του Κάφκα τη γνωρίζουν μέσα από τις Επιστολές προς τη Φελίτσε ως μια μορφή σχεδόν περιθωριακή, με τρανταχτό γέλιο και κλίση στις αστικές ανέσεις...

Σε ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό, σε μια κοινωνία πολύ όμοια με τη δική μας, ο υλισμός κυβερνά όλες τις πτυχές της ζωής...

Ο Ουάιλντ έγραψε συνολικά εννιά παραμύθια, που κυκλοφόρησαν σε δύο τόμους – The Happy Prince and Other Tales (Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας και άλλα παραμύθια) το 1888 και A House of Pomegranates (Το σπίτι με τις ροδιές) το 1891...

Ένα τρυφερό, αστείο και συχνά απολαυστικά ωμό αφήγημα ενηλικίω­σης, ο «Παράδρομος» παρακολουθεί τον Ηρακλή καθώς επιστρέφει στις γειτονιές, στους ανθρώπους και στις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν: από τις φτωχικές προσφυγικές πολυκατοικίες και τα καλοκαίρια της αθωότητας στις πρώτες, αδέξιες απόπειρες ερωτικής μύησης και στις πικάντικες —και συχνά αλλότριες— ιστορίες των ταβερνείων· από τις φιλίες που έδιναν σχήμα στον κόσμο του μέχρι τη νοσταλγική σύγκριση ενός τότε πιο αγνού και ενός σήμερα πιο περίπλοκου κόσμου, γεμάτου αλήθειες αλλά και αντιφάσεις που τον δοκιμάζουν...

«...

«“Γιατί εγώ”, είπε ο καλλιτέχνης της πείνας, σήκωσε λίγο το κεφαλάκι του και ψιθύρισε με χείλη σουφρωμένα σαν σε φιλί μέσα στ’ αυτί του επιστάτη, για να μην πάει τίποτε χαμένο, “γιατί εγώ δεν μπόρεσα να βρω την τροφή, που μου αρέσει...

«Δε μιλούσε πια, ούτ’ έγραφε...

Κυκλοφορώντας άλλοτε σε περιοχές του «τότε», σπανιότερα σε ατραπούς του «μετά» κι επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην επικράτεια του «τώρα», συναντιέμαι με παίχτες ασύμμετρων παιχνιδιών, συμμετέχω σε δείπνα όπου θα κλείσουν ανοιχτοί λογαριασμοί του παρελθόντος, περιπλανιέμαι στα άγρια μονοπάτια της ζούγκλας του Μεξικού, μετέρχομαι μετακομίσεις, παρασύρομαι από την Ίμα τη γλυκόλαλη Περουβιανή, εγκαθίσταμαι για σύντομα χρονικά διαστήματα στις αυλές της ανέχειας, ανακαλώ τον έρωτα σε ανεμοδείχτη εκκλησιάς μικρής πολιτείας, ενώνω τη δική μου φωνή με εκείνες των δικών μου τεθνεώτων, παρακολουθώ την ιδιότυπη πασαρέλα πήλινων –τάχα μου!– σωμάτων, σκιάζομαι από δήθεν αθώες φωτογραφίες, υποκύπτω στη γοητεία της καθυστερημένης εκδίκησης… Τελικά, πρέπει κάποιος να μιλήσει και για τον θείο Σάκη… Εγώ! – αποφασίζω...

Ο Τόμας έχει επιστρέψει στη γενέτειρά του, την Τσεχία, ύστερα από πολλά χρόνια περιπλάνησης σε διάφορα μέρη του πλανήτη και έναν ματαιωμένο γάμο...

να το θυμάστε: η σωτηρία της ψυχής· ετούτη κι αν είναι θυσία· ν’ αφιερώνουμε εαυτόν εις την ελευθερία με αντάλλαγμα την αιωνιότητα –αν είναι αιωνιότητα– και μιαν ωραία νεκρολογία – αν περιμένουμε να την ακούσουμε νεκροί κι όχι με δάνειο θάνατο γεμάτοι ζεστό αίμα σκλάβοι των σκλάβων μια ολάκερη ζωή...

Στο Αλεντέζου της Νότιας Πορτογαλίας, ένας εκκεντρικός ηλικιωμένος καθηγητής θα βοηθήσει μια φτωχή χωρική, τη Ρόζα, στο τρελό σχέδιο να μεταμορφωθεί το χωριό σε Ιερουσαλήμ, προκειμένου να εκπληρωθεί η επιθυμία τής σχεδόν κατάκοιτης πια γιαγιάς της να επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους προτού πεθάνει...

Στο πλαίσιο της διαρκώς εξελισσόμενης συζήτησης για τη σχέση εικόνας και λόγου ο παρών συλλογικός τόμος επανεξετάζει το ζήτημα της σχέσης αυτής,

Ποιητής και πεζογράφος, εισηγητής του μοντερνισμού στην πορτογαλική λογοτεχνία, από τους πρωτεργάτες του πρωτοποριακού περιοδικού Orpheu, ο Μάριο ντε Σα-Καρνέιρο (1890-1926) είναι ο επιστήθιος φίλος του Φερνάντο Πεσσόα∙ τo όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό του δημιουργού των ετερωνύμων...

«Ένας φέρελπις ποιητής, από τη στόφα των “καταραμένων”, κλέβεται με την καλή του –μια νεαρή, άβγαλτη αστή– και καταλήγουν από την Μπογοτά στις αχανείς και σκληρές πεδιάδες της Κολομβίας...

«Καθώς γράφω, βαθιά πολιτισμένοι άνθρωποι πετούν από πάνω μου, προσπαθώντας να με σκοτώσουν»...