Η «Άβυσσος Εντός» δεν μιλά για σκοτάδι· μιλά μέσα από αυτό Κάθε ποίημα ανοίγει μια θύρα στο βάθος του εαυτού, εκεί όπου οι φωνές και οι σκιές συγκρούονται, σιωπούν και ξαναγεννιούνται ως φως Είναι μια διαδρομή από τη διάλυση στη μνήμη, από τον φόβο στην αποδοχή, μια τελετουργία λύτρωσης για όσους τολμούν να κοιτάξουν το κενό κατάματα και να αγαπήσουν τα κομμάτια τους Μέσα σε αυτές τις σελίδες, η άβυσσος δεν είναι τέλος· είναι καθρέφτης, δρόμος, φλόγα Η άβυσσος δεν είναι φόβος, είναι το βλέμμα που σε κοιτάζει...
Μια αναφορά στην μοναξιά μέσα από δύο αντικρουόμενους χαρακτήρες που προσδοκούσαν να ζήσουν το αντίθετο από αυτό που βίωναν, νομίζοντας ότι εκεί κατοικεί η πραγματική τους ευτυχία...
Σ’ έναν κόσμο όπου το σκοτάδι έχει καταπιεί το φως και το αίμα είναι το μόνο νόμισμα ισορροπίας, ένας άντρας παλεύει να σταθεί ανάμεσα στους ζωντανούς και τους καταραμένους...
Η Σκιά των Δρόμων είναι μια αλλόκοσμη, μετα-αποκαλυπτική φιγούρα, ένα πλάσμα φτιαγμένο από σάρκα και μέταλλο, που ταξιδεύει μέσα στην έρημο πάνω στο Λείψανο — μια μηχανή-κατάρα, χτισμένη από κόκαλα, σίδερο και τα απομεινάρια ενός κατεστραμμένου κόσμου...