Εκδόσεις Συρτάρι

Μερικές κότες κατασπαράζουν το χέρι που τις τάιζε, οκτώ κοράκια ξεφορτώνονται τα πτώματα που σκορπίζει στο διάβα του ο Μαύρος Θάνατος, ένας μπούφος σημαδεύει με το κάλεσμά του μια νύχτα του Αυγούστου, δύο lovebirds κελαηδούν μέσα από ένα ροζ τηλέφωνο, το κρανίο ενός περιστεριού συνθλίβεται στην άσφαλτο κι ο δολοφόνος του αναρωτιέται «πού πάνε τα περιστέρια, όταν πεθαίνουν»...

Πριν σε γνωρίσω ονειρευόμουν καλοκαίρι σε νησιά...

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας αποτελεί μια επινοημένη δραματουργία...

«∆ίνη κι ωδίνη κάποτε, μας ελυπήθη ο θεός τους ερωτευμένους και δε μας έδωσε πυξίδα...

Όταν κλείνω τα μάτια, βλέπω καλύτερα...

Όταν τα σκοτάδια πήραν φωτιά, τα σώματά μας έφεγγαν σε κοινή θέα, οι κτίστες έφυγαν κι άφησαν το τείχος μισό, ο φόβος είχε ήδη μπει στην πόλη καιρό τώρα, μαζί κι η σιωπή...

Και να που ήρθε ο κα...

Τα μάτια μου είναι άγρια· τα χείλη μου σφιχτά. Το πουλί πετάει· το λουλούδι χορεύει· αλλά εγώ ακούω πάντα τον υπόκωφο ήχο των κυμάτων· και το αλυσοδεμένο τέρας ποδοπατάει στην παραλία. Ποδοπατάει, πάλι και πάλι.

Η γλώσσα των ενηλίκων δεν μπορεί να μιλήσει...

Ο Πήτερ Μπρουκ ήταν ένας από τους σημαντικότερους και γνωστότερους σκηνοθέτες του κόσμου...

∆έκα διηγήματα που κρύβουν τη δική τους αλήθεια...

Ο Βαλδουίνος του Μονπελιέ, φιλοξενούμενος του Ούγου της Σαρτρ, ένιωσε ένα πολύ άσχημο προαίσθημα...

[…]∆ε βγαίνω ποτέ με συννεφιά...

[…]Μια σπίθα έσβησε από τη βροχή...

[…] Διασταυρώθηκαν τα ξίφη των μαχητικών καυσαερίων στον ουρανό της νότιας επαρχίας πάνω ακριβώς από τον άγνωστο ταριχευμένο στρατιώτη και τον εύθραυστο δρομέα που μόνιμα ακίνητος κόβει το νήμα της ιλιγγιώδους ζωής μας...