Ο Ντομινίκ είναι η ιστορία ενός άντρα που αγάπησε μια γυναίκα, που σε αντάλλαγμα αγαπήθηκε, που την έχασε, που τα παράτησε και που, αφού κατατάχθηκε στον στρατό το 1848, αποσύρθηκε στην επαρχία για να ζήσει μέσα στην παραίτηση και να αφοσιωθεί στην οικογένειά του και στο χωριό του...
Η συγγραφέας, με σκοπό να τιμήσει τη μνήμη του συζύγου και μέντορά της, του χειρουργού Γιώργου Αυλάμη, αποπειράται να δημοσιεύσει για πρώτη φορά διάφορα αληθινά γεγονότα από τη ζωή του...
«Οι άνθρωποι που εμφανίζουν πρωτόγονες συμπεριφορές, που είναι άξεστοι και ακοινώνητοι, βίαιοι και θυμώδεις, (…) κοινώς οι ‘αγροίκοι’ ή ‘άγριοι άνθρωποι’, θα πρέπει να απομονώνονται γιατί διαταράσσουν τις κοινωνικές ισορροπίες και υπονομεύουν επικίνδυνα το μέλλον των παιδιών μας»...
Οι ιστορίες που χτίζει ο Χρήστος είναι γεμάτες γυναίκες που νομίζεις ότι τις βλέπεις να σουσουρίζουν σέρνοντας τις παντόφλες τους πίσω από την πλάτη σου...
Αλήθεια τι γνωρίζει ο Αθηναίος πολίτης σήμερα για το παρελθόν της παρουσίας του Εβραίου συμπολίτη του στην πρωτεύουσα; Τις Κυριακές σεργιανίζει χαζεύοντας τα μικρομάγαζα στου Γιουσουρούμ χωρίς να γνωρίζει ότι το όνομα αυτό ανήκει σε μία από τις πρώτες εβραϊκές οικογένειες του 20ού αιώνα που εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και πρόκοψαν στο εμπόριο...
Τον Σεπτέμβριο του 1975 ο συγγραφέας μπαρκάρισε ως δόκιμος αξιωματικός σε ένα φορτηγό πλοίο με διάφορα φορτία, με προορισμό τη Χοντέιντα της Υεμένης και την Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας...