Σε μια Ρώμη μετέωρη ανάμεσα στον απόηχο του πολέμου και τη μεταφυσική σιωπή, ο κύριος Μίνστερ, ένας συνηθισμένος αστός με πάθος για την τέχνη, γλιστρά ξαφνικά έξω από τις ράγες της κανονικότητας...
Παρατηρώντας από πολύ μικρή ηλικία τα ζώα στα αστικά κέντρα, τη μετατόπισή τους σ’ ένα καθεστώς εξημέρωσης και ντρεσαρίσματος, η Εύα Μπέη, με τη δεύτερη πεζογραφική της κατάθεση, ανασυνθέτει –σε τόνο πάντοτε παιγνιώδη– την προσωπική της διαδρομή, αγκυροβολώντας τη μνήμη της σε τετράποδους ή δίποδους συνοδοιπόρους, και φωτίζει τις σχέσεις αμοιβαιότητας μεταξύ ανθρώπου και ζώου: από γαλοπούλες στην Πατησίων της δεκαετίας του ’50 μέχρι ερωτευμένους σκύλους, από χάμστερ-μέντορες και ποντίκια-συγκατοίκους μέχρι αυτοκτόνες γάτες και άλογα με ενσυναίσθηση...
«Έχω μια κουβέντα να πω σχετικά με το θέμα των βαθυστόχαστων συγγραφέων, που τελευταία έχουν γίνει αναρίθμητοι και που γνωρίζω πολύ καλά πως ο συνετός κόσμος είναι αποφασισμένος να με συμπεριλάβει σ’ αυτούς...
Ήμουν κάποτε τρελά ερωτευμένη, με έναν έρωτα ανόητο, ήμουν ξετρελαμένη, προσκολλημένη σ’ εκείνον παρά την αναξιότητά του, μα πάει τώρα – συντρίφθηκε αυτός ο έρωτας ολοκληρωτικά και μαράθηκε ...
Ποια μπορεί να είναι άραγε η κατάληξη μιας στημένης κρατικής δημοσκόπησης με θέμα τις συνθήκες διαβίωσης σε μια πόλη της Σοβιετικής Ένωσης, όταν ένας τυπικός δημόσιος υπάλληλος περνάει την πόρτα ενός φωτογράφου που εννοεί να απαντήσει στο σχετικό ερωτηματολόγιο ορμώμενος αποκλειστικά και μόνο από τη λογοτεχνία; Η νουβέλα Ο άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τη λογοτεχνία, που μας έρχεται από τη «μικρούλα Γεωργία», είναι ένας ακατάπαυστος ύμνος στην υψηλή λογοτεχνία και στους μεγάλους συγγραφείς −ο Θερβάντες έχει την τιμητική του−, αλλά και ένα βαθύτατα πολιτικό έργο...
Μια μαύρη σκιά γλιστρά στα γαλήνια νερά του Κόλπου της Νάπολης, ή μήπως ίπταται; Είναι ένα μαύρο καράβι, που όσοι κατάφεραν να το δουν μέσα στην μπλαβιά, βαθιά νύχτα το παρομοιάζουν με βουβή ερωτευμένη γυναίκα, με στιβαρή και συνάμα αιθέρια παρουσία...