Ελληνική γραμματεία

-

Σας προσκαλώ στο μονοπάτι που περπάτησε μια άγνωστη ηρωίδα, αλλά πολύ αγαπημένη -η ηρωίδα της ψυχής και της ζωής μου- της Άννας, της μητέρας μου...

Μερικές φορές οι πιο όμορφες ιστορίες γεννιούνται εκεί που ακούγονται οι φωνούλες και τα γέλια των παιδιών...

Σε κάποιο μέλλον, ο κόσμος μοιάζει αρκετά με ό,τι γνωρίζουμε...

Σ’ αγαπώ όταν τρέχεις, κι όταν κάνεις σκανταλιές, σ’ αγαπώ όταν μου δίνεις τις ζωγραφιές σου τις γλυκές...

Μέσα σου κρύβονται τόσες φωνές! Μία που γελά, άλλη που ρωτά, μία που τραγουδά και άλλη που σιωπά...

«Κάποιοι θέλησαν να αντισταθούν...

Η Λυδία Τριανταφυλλίδου εργαζόταν ως νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο Καβάλας...

Η ιστορία αυτή δεν έχει να κάνει με ένα άτομο...

Στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, η Άρτεμη ζει την καθημερινότητά της, όταν ένα αγαπημένο της πρόσωπο δολοφονείται...

Η Ακαδημία της Πρέρρια αποκαλύπτει τα μυστικά της...

Η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι πάντοτε ορατή και δεν έχει να κάνει μονάχα με ένα πρησμένο πρόσωπο ή ένα σώμα γεμάτο μελανιές...

Πού σταματά η ιστορία και πού αρχίζει η μυθοπλασία; Υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές που τις ορίζουν ή η μια υπεισέρχεται στην άλλη και παύει να έχει σημασία ποια από τις δύο βαραίνει περισσότερο; Πότε οι καταστάσεις γεννούν τον ήρωα της ιστορίας και πότε ο ήρωας απαιτεί τη δημιουργία ενός μύθου που θα περιγράφει τον δικό του «πόλεμο» με τη μοίρα του ή τα αδιέξοδα στα οποία αυτή η μοίρα τον οδήγησε; Πότε σταματά ο πόλεμος και πότε αρχίζει η ειρήνη; Τι εννοούμε όταν λέμε «πόλεμος»; Είναι μόνο η αντιπαράθεση με τον εχθρό ή και οι μάχες που δίνει ο καθένας μας στην καθημερινή του ζωή; Και η ειρήνη; Όταν σιγούν τα όπλα και έρχεται η συμφιλίωση ή μήπως όταν κατασιγάσουν τα πάθη, τα όποια πάθη στη ζωή μας και έλθει η γαλήνη; Πώς είναι αυτή η γαλήνη; Είναι πράγματι η ψυχική αταραξία, η πραότητα που όλοι μας επιθυμούμε ή η παραδοχή του πεπρωμένου και η αποδοχή πως είναι το ριζικό αναπόφευκτο για τον καθένα μας; Ερωτήματα αναπάντητα, τουλάχιστον ως προς την καθημερινότητά μας, και μάταιες οι λύσεις που προσπαθούμε να δώσουμε, για να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα...

∆εν θα βάλω τελεία· θ’ αφήσω τις προτάσεις να χορεύουν ελεύθερα, να αιωρούνται σαν προσευχές που ταξιδεύουν ως τον ουρανό ή δρόµους που λιώνουν στην άκρη του ορίζοντα...

Κέρκυρα, 1827 Σ’ ένα νησί, λουσμένο στο φως και προστατευμένο από την ταραχή της υπόλοιπης Ελλάδας, η υψηλή κοινωνία ζει μέσα στη φούσκα της ευμάρειας και των προσδοκιών...