Ελληνική γραμματεία

Γκρεμισμός - κλονισμός Η έμπνευση έρχεται μέσα από την πίκρα Τα έργα μου εκφράζουν μια απώλεια Και είναι στην ουσία ένα μεταβατικό μονοπάτι Τα πρώτα λεπτά μετά τον γκρεμισμό είναι πολύ ενοχλητικά...

Ο πολυδαίδαλος μύθος της Ελένης διατρέχει σχεδόν όλη την αρχαία γραμματεία...

Ο Λάζαρος είναι υποψήφιος διδάκτορας φιλολογίας –τα τελευταία σχεδόν δέκα χρόνια– και παράλληλα δουλεύει στην οικογενειακή επιχείρηση, ένα βιντεοκλάμπ του οποίου οι πελάτες μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού...

Ένας παλιός θρύλος λέει: «Όταν ένας άντρας και μια γυναίκα βρεθούν στη Σπηλιά του Νοτιά και πιάσει βροχή, τότε κάτι καλό θα τους δένει για πάντα»...

Για την Ελλάδα το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα σημαδεύτηκε από την είσοδό της στο ευρώ και την ευφορία των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, την επισφάλεια της οικονομικής κρίσης και το brain drain, την έμφαση στην επιτελεστικότητα και στις έμφυλες ταυτότητες...

Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη...

«Η ζωή, από την αρχή ως το φινάλε, είναι ένας ανυποχώρητος αγώνας σε ρινγκ», γράφει η Χαριτίνη Ξύδη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της «Θηρία ανήμερα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος...

Με τις λέξεις «Μήνιν άειδε, θεά» θα έπρεπε να ξεκινάει τούτη η αφήγηση της περιπέτειας ενός βιβλίου μου· κι αυτό επειδή είχα ασφαλώς εξοργιστεί όταν το είδα δημοσιευμένο, αφού δεν ήμουν εγώ εκείνος που το είχε δημοσιεύσει! Είχε άλλο τίτλο στη θέση του τίτλου που είχα επιλέξει εγώ κι άλλο όνομα στο εξώφυλλο – όχι το πιο πρόσφατο ψευδώνυμό μου...

Μόνο όταν εµφανιζόταν πίσω απ’ τον γυµνασιάρχη το τοτέµ του σχολείου, ο Μανιάτης µαθηµατικός, έπεφτε σιγή τάφου· τα παιδιά έκοβαν την πλάκα και πήγαιναν ήσυχα στις τάξεις τους...

Λένε ότι τα τελευταία λόγια του Ρήγα Βελεστινλή ήταν: «Έτσι πεθαίνουν οι γενναίοι...

Τελικά πώς πέρασε ο χρόνος; Ο ποιητής περιγράφει αυτή την κοινή, κοινότατη εµπειρία χρωµατισµένη αφενός µεν από νοσταλγία για τις χαµένες πια χαρές της νεότητας, αφετέρου δε από έκπληξη για το «πώς πέρασεν η ώρα»...

Σε συνέχεια του βιβλίου Θεσσαλονίκη‐Καλοχώρι / Μπαγκλαντές 2010, o Βαλεριάνο Τροϊάνι στην παρούσα έκδοση συνεχίζει την περιπλάνησή του στην τοπιογραφία της Θεσσαλονίκης, αυτή τη φορά περιδιαβαίνοντας την περιοχή της Αρετσούς...

Κάποτε φύτρωσε στη γη ένα μικρό δέντρο, που το μόνο πράγμα που ήθελε, ήταν να ψηλώσει και να φτάσει τον ουρανό...

Ένας γλυκατζής χιμπατζής, μία αναποφάσιστη ζέβρα, ένα καγκουρό που φορά καρό, μία παρδαλή καμηλοπάρδαλη, ένα λιοντάρι-κομμωτής και άλλα πολλά ζώα, μέσα από τις μικρές τους ιστορίες μιλούν για την φιλία, την διαφορετικότητα, την αγάπη, την αποδοχή και το χιούμορ...

Κοιτάζοντάς τον συνειδητοποιώ ότι, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο Λουκ ήταν εκεί...