Εμμανουήλ Καίσαρ

Ἂν κάποτε στὰ χέρια σας οἱ στίχοι μου πέσουν –στὰ ἰδανικά, λευκά σας χέρια– ὤ, βέβαια, μιὰ ἀκρισία θάναι ἀσυγχώρητη νἀφίσετε ἕνα δάκρι να κυλήσει… Μὲ μιὰ χειρονομία, σὰν ἕνα κόσμημα, ποὺ πιὰ ὁ συρμὸς ἀνέκκλητα ἐξορίζει, σὲ μιὰ ἄκρη τὸ βιβλίο μου θὰ πετάξετε καὶ χρόνια, ἐκεῖ, στὴ σκόνη, θὰ σωπαίνει...