Υπάρχουν ελληνιστικά στοιχεία στην πρωτοχριστιανική ζωγραφική; Επιβιώνουν ιδέες της ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής στη χριστιανική ναοδομία; Πώς προσέλαβε ο πρώιμος χριστιανισμός τη μετακλασική λογοτεχνία; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που η παρούσα μελέτη αξιώνει να προσεγγίσει διερευνητικά...
Στην ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών οι λέξεις άθεος και αθεΐα έχουν χρησιμοποιηθεί ως στίγμα και κατηγορία οδηγώντας αρκετούς ανθρώπους ακόμα και στον θάνατο...
Η Αποκάλυψη είναι ένα εσχατολογικό, μεταφυσικό κείμενο, ένα μυστικιστικό αφήγημα γεμάτο ρυθμούς, επαναλήψεις, επωδούς και συνηχήσεις, διαπνέεται από αυτό που ο Ουελμπέκ περιγράφει ως «τη βασική ιδέα της ποίησης, μιας ένωσης της αντήχησης και της σημασίας, που επιτρέπει να ειπωθεί ο κόσμος»...
Είναι δυνατόν να μιλήσει κανείς με τρόπο αστείο για πράγματα πολύ σοβαρά; Επιτρέπεται να θεολογείς χαριτολογώντας και να υπαινίσσεσαι τις παθογένειες του εκκλησιαστικού χώρου με χιουμοριστικές ιστορίες; Από την εποχή του Αρχίλοχου και του Αριστοφάνη μέχρι τις πιο λαμπρές στιγμές της σύγχρονης σάτιρας έχουμε πάμπολλα παραδείγματα όπου σοβαρά ζητήματα της κοινωνίας σχολιάστηκαν με τρόπο διασκεδαστικό, ρίχνοντας μια πιο ανάλαφρη ματιά στις στενάχωρες αποκλίσεις της ανθρώπινης πεπτωκυίας φύσης...
«Γνώση τη λεν κι αυτή! Ποιος θα τολμήσει
το πράγμα να το πει με το όνομά του;
Οι λίγοι που γνώρισαν κάτι τι απ’ αυτά,
που ήταν μωροί και την καρδιά τους δε φίμωσαν,
μα σκέψη κι αίσθημα στον όχλο φανέρωσαν,
πέθαναν πάντα στο σταυρό και στη φωτιά», λέει ο Φάουστ του Γκαίτε...