Ιρλανδική λογοτεχνία

«Η ομορφιά είναι μια μορφή μεγαλοφυΐας – και μάλιστα ανώτερη από τη μεγαλοφυΐα, γιατί δεν χρειάζεται ερμηνεία»...

ΙΡΛΑΝΔΙΑ...

Μετά τον Henry James, ο Colm Tóibín επιλέγει να σκιαγραφήσει το πορτραίτο του γίγαντα της παγκόσμιας λογοτεχνίας Thomas Mann...

Αυτή η συλλογή έντεκα διηγημάτων μιας εκ των καλύτερων συγγραφέων της Ιρλανδίας, είναι μια συναρπαστική εξερεύνηση του τι μπορεί να συμβεί από τη μετακίνηση από τόπο σε τόπο...

Η Σφίγγα είναι ένα μακροσκελές ποίημα του Όσκαρ Ουάιλντ, για το οποίο ειπώθηκε πως αποτελεί ένα «ασυναγώνιστο έργο, η πεμπτουσία της τέχνης του fin-de-siècle»...

Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ JAMES JOYCE συγγενεύει µε την ποίηση του Baudelaire, του Nerval, του Mallarmé και του Verlaine...

Με το Αγαπημένο Βρωμοδουβλίνο ολοκληρώνεται η μυητική τριλογία του Άρη Μαραγκόπουλου στο Ulysses του Τζέιμς Τζόις, μια προσφορά των εκδόσεων Τόπος στα εκατό χρόνια από την κυκλοφορία του εμβληματικού αυτού έργου...

Η ικανότητα του Ουάιλντ να διατυπώνει σύντομες σκέψεις, όχι φυσικά για να στολίσει τα έργα του, αλλά να δυναμιτίσει μια ολόκληρη εποχή, δεν έχει όμοιό της στην παγκόσμια λογοτεχνία...

Το κυριότερο πλεονέκτημα που θα πρόκυπτε από την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού είναι, αναμφίβολα, το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός θα μας απάλλασσε από αυτή τη θλιβερή ανάγκη να ζήσουμε για άλλους οι οποίοι, στην παρούσα κατάσταση πραγμάτων, πιέζουν τόσο πολύ σχεδόν τους πάντες. Στην πραγματικότητα, σχεδόν κανείς δεν διαφεύγει.

Η παρούσα έκδοση αποτελεί την πρώτη δημοσίευση του δακτυλογραφημένου κειμένου του Ουάιλντ, 120 χρόνια μετά την ημέρα υποβολής του...

Η ειρωνεία στις Ευτυχισμένες μέρες δεν είναι αυτή που συνήθως ονομάζουμε «τραγική ειρωνεία»...

Τον Ιανουάριο του 1907 παρουσιάστηκε στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Ιρλανδίας, στο Δουβλίνο, το έργο του Τζον Μίλινγκτον Σινγκ «Ο Πρίγκιπας της Δυτικής Ακτής»...

Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ ΦΟΡΕΜΑΤΑ Ο άνεμος στις καλαμιές (1899) Αν είχα τις δαντέλλες τ’ ουρανού, Κεντήματα αργυρά και φως χρυσό, Τα γαλανά, τα διάφανα, τα σκοτεινά υφάσματα, Που ντύνουνε τη νύχτα και τη μέρα, τυλίγουν το μισόφωτο, Θα τ’ άπλωνα στα πόδια σου· Μα, εγώ ο φτωχός, τα όνειρά μου έχω μόνο· Κι αυτά τα όνειρα απλώνω να πατήσεις· Πάτα απαλά, γιατί στα όνειρά μου πάνω εσύ διαβαίνεις...

O Πατ Μπόραν πρέπει να διαβαστεί για την υψηλή αισθητική και ακρίβεια της τέχνης του, η οποία με βάθος και ευγένεια μεταπλάθει μνήμες, εικόνες και συναισθήματα σ’ ένα ποιητικό ταξίδι όπου αφετηρία και προορισμός ταυτίζονται: είναι η ίδια η ποίηση και οι χιλιάδες κρυμμένες εικόνες πίσω από αυτήν...

Στις 15 Ιουνίου 1930 ο Μπέκετ ενημερώνεται την τελευταία στιγμή για έναν διαγωνισμό ποίησης με θέμα τον χρόνο...