Ισπανόφωνη πεζογραφία

ΦΙΝΑΛΙΣΤ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΠΟΥΚΕΡ 2020 Η Μάγισσα είναι νεκρή...

ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟ, τη συλλογή διηγημάτων Τι ντροπή (2015), η Φλόρες περιγράφει τη σύγχρονη ζωή στη Χιλή: παράτολμα σχέδια εφήβων εξυφαίνονται σε παραθαλάσσιες πόλεις βυθισμένες στη φτώχεια· άντρες χάνουν τη δουλειά τους και στη συνέχεια βλέπουν τα εύθραυστα θεμέλια της οικογένειάς τους να καταρρέουν· τα σκαλιά της βιβλιοθήκης δεν οδηγούν τους θαμώνες στη λογοτεχνία, ανοίγουν όμως τον δρόμο για συναντήσεις με άλλες μορφές τέχνης: την αποπλάνηση, την αυταπάτη, την αυτοκαταστροφή...

Η συλλογή μικροδιηγημάτων Ενοχλητικές δεσποινίδες είναι μια μεθυστική περιήγηση στην πυκνή βλάστηση της λατινοαμερικάνικης μικρομυθοπλασίας, στα τοπία της γυναικείας αστραπιαίας αφήγησης...

Μια γυναίκα χάνει το παιδί της σε ένα πάρκο. Μια άλλη γυναίκα κλέβει ένα παιδί σε ένα πάρκο. Δυο γυναίκες που αντιπροσωπεύουν αποτυχημένα πειράματα σε έναν κόσμο όπου οι επιβεβλημένοι θηλυκοί ρόλοι μοιάζουν με ανοιχτές πληγές, άδεια κορμιά ή άδεια σπίτια,

Σύντροφοι, το ζώο αυτό είναι η εικόνα και της δικιάς μας ζωής...

Η Κοκορομαχία περιγράφει μέσα από πολλές διαφορετικές φωνές το Σπίτι, τον χώρο αυτόν που δημιουργεί (ή καταστρέφει) ανθρώπους...

Τα διηγήματα του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο II που παρουσιάζονται στο ανά χείρας βιβλίο γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα χρόνων και συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά σε έναν τόμο, αποτελώντας μια γιορτή για τους αναγνώστες...

Όλοι πιστεύουν ότι η Ρίτα αυτοκτόνησε. Όλοι, εκτός από την Ελένα, τη μητέρα της. Επειδή η Ελένα ξέρει. Επειδή η Ελένα, όπως κάθε μητέρα, είναι γεμάτη βεβαιότητες που οδηγούν σε αβεβαιότητες.

Μπουένος Άιρες, Ισλανδία και Μαγιόρκα, Ελλάδα, Καλιφόρνια και Ρώµη, ο Μπόρχες δηµιουργεί την προσωπική του γεωγραφία από πεζά, στίχους, όνειρα και φωτογραφίες· χαρτογραφεί ένα ταξίδι στο οποίο ο χρόνος είναι ταυτόχρονα πεπερασµένος και άπειρος...

Αργεντινή, 1975. Δυο κρατούμενοι στο ίδιο κελί. Μια αλλόκοτη απόπειρα συμβίωσης ενός αντικαθεστωτικού και ενός ποινικού, που μόνο στο διεστραμμένο μυαλό κάποιου κυνηγού κεφαλών της τότε λανθάνουσας δικτατορίας θα μπορούσε να έχει κάποιο νόημα.

Ο Φελισμπέρτο Ερνάντες, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του "φανταστικού διηγήματος" της Λατινικής Αμερικής, γράφει τις ιστορίες του, που ξεδιπλώνονται σαν όνειρο, συνδυάζοντας τη μελαγχολία του μοναχικού ανθρώπου με το καταλυτικό χιούμορ, με πρώτη ύλη τα προσωπικά του βιώματα: ένας συγγραφέας που διαβάζει αδιάφορα τις ιστορίες του ενώπιον ενός κοινού που τον κάνει να πλήττει, ένα μπαλκόνι που αυτοκτονεί από ζήλια, μια μικροκαμωμένη κυρία που θρηνεί τον χαμένο έρωτά της ακούγοντας να της παίζουν πιάνο σε μια σκοτεινή τραπεζαρία, η αγωνία ενός πιανίστα λίγο πριν ξεκινήσει την πρώτη του συναυλία, οι περιπέτειες ενός αλόγου που κάποτε ήταν άνθρωπος, μια πράσινη πέτρα που ανασύρει από τη μνήμη παιδικές αναμνήσεις, έπιπλα και αντικείμενα που κρύβουν μυστικά, ιδιότροπες γυναίκες και μυστηριώδη σπίτια, αυτός είναι ο κόσμος του...

Μια κοριτσοπαρέα στην ηλικία της εφηβείας παίζει ακραία και επώδυνα σωματικά και ψυχολογικά παιχνίδια, αντιδρώντας στο αυστηρό καθεστώς του σχολείου τους, το οποίο διευθύνει το σκοταδιστικό τάγμα Opus Dei της Καθολικής Εκκλησίας...

Στη στιγμή, ενώ έξω τα πελώρια κύματα έσπαγαν στα τρεμάμενα πλαϊνά του καραβιού, η γριά, βαδίζοντας τραμπαλιστά, έπιασε να περνάει από κάθε έναν αιχμάλωτο και ν’ ακουμπά την κοκαλιάρικη παλάμη της σε κάθε φλογισμένο μέτωπο...

"Ομολογώ ότι συνεχίζω να γράφω για καθαρά ηδονοθηρικούς λόγους...

Μια φωτογράφος, ιχνηλατώντας την αλήθεια, αντιλαμβάνεται κάτι που θα προτιμούσε ν΄΄ αγνοεί...