Ιταλική πεζογραφία

Ιταλία, 1944...

Μολονότι πρόκειται για ένα από τα πιο περίπλοκα και ακανθώδη έργα της Φλερ Γιέγκυ, Τα αγάλματα του νερού είναι ένα λαμπερά ιδιόμορφο μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται κάτω από τη βαριά σκιά της οικογένειας και των προνομίων...

«Το κουράγιο είναι σαν ένα φυτό» λέει «πρέπει να το φροντίσεις, να του ρίξεις χώμα, να το ποτίσεις, να έχει ήλιο και φως»...

Ένα δωδεκάχρονο παιδί που βρέθηκε να τρέχει γυμνό μέσα στη νύχτα σ’ έναν επαρχιακό δρόμο της Τοσκάνης...

«Η πολιτική υπήρξε για μένα η οργή που οργανώνεται, ο κάλος που σκληραίνει...

Παράλληλες ιστορίες ανθρώπων, σαν τις γραμμές του τρένου, που ωστόσο ένας τεχνίτης των λέξεων όπως ο Nicola Lecca τις κάνει να διαπλέκονται μεταξύ τους...

Εκεί όπου τα πιο απλά γίνονται σύνθετα, τα αυτονόητα καθίστανται αμφίβολα και ένας διαρκής φόβος υποβόσκει, τέσσερις μετανάστες από την Αφρική, ο Μπαμπουκάρ και οι συνοδοιπόροι του, ο Γιάγια, ο Ουσμάν και ο Ρόμπερτ, προσπαθούν να διατηρήσουν την αισιοδοξία τους και το κέφι τους για ζωή...

«Το Εγώ του ταξιδιώτη» γράφει ο Κλάουντιο Μάγκρις «είναι μόλις κάτι περισσότερο από ένα βλέμμα, ένα κοίλο κέλυφος στο οποίο αποτυπώνεται η μορφή της πραγματικότητας, ένα δοχείο που υπερχειλίζει από τα πράγματα»...

1978. Η απαγωγή του Άλντο Μόρο – και η εκτέλεσή του. Στις πόλεις επιβάλλεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τα ναρκωτικά σαρώνουν. Τρεις πάπες στο Βατικανό.

Τυλιγμένη σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει το σύμπαν του Ντοστογιέφσκι, η νουβέλα Τζοβάνι Επίσκοπο μάς μεταφέρει σε μια Ρώμη σκοτεινή, μια πόλη βυθισμένη στη βρομιά του υποκόσμου και τα αθεράπευτα ανθρώπινα πάθη, μια πόλη που θυμίζει περισσότερο την Αγία Πετρούπολη παρά κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα...

Κλαίρη Πίνιου-Σαρατσίνι: Από τη γέννησή της πάνω σε μία βάρκα μαζί με τον πατέρα της, καταδιωκόμενο αντάρτη στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και στη συνέχεια κρατούμενο στο νησί της Γυάρου, η ζωή της Κλαίρης ήταν διάσπαρτη με δυσκολίες και κινδύνους που πάντα αντιμετώπιζε με θάρρος και αποφασιστικότητα...

1555 μ...

Μόσχα, 1927. Όταν οι ιστορίες που γράφεις αναμειγνύονται με την πραγματικότητα σε σημείο να ζωντανεύουν: αυτό δεν είναι το κρυφό όνειρο κάθε αφηγητή;

Δε θέλω φιλί στο µάγουλο που περνιέται για στοργή. Δε θέλω φιλί στα χείλη που περνιέται για έρωτας. Θέλω το άγριο φιλί που τα παίρνει όλα.

Λαµπεντούζα, από την αρχαία ελληνική λέξη λέπας, τον απόκρηµνο βράχο που τον τρώνε µε µανία τα στοιχεία της φύσης, µα εκείνος αντιστέκεται και µένει ολόρθος καταµεσής στην απεραντοσύνη του πελάγους...