Καμπούρης Δημοσθένης

Η άγνωστη γυναικεία γοητευτική φωνή στο τηλέφωνο πλάθει κόσμους, μοναχικοί ενήλικες περιπλανώνται, συναντιούνται και χωρίζουν, συναυλίες στα γρασίδια της Φιλοσοφικής, Γιώργος, Εύα, Δημήτρης, Δάφνη, Γιάννης, Παύλος, Δήμητρα, Αντώνης, Μαρία, ονόματα κοινά και συνηθισμένα με τις ασυνήθιστες ιστορίες τους, η σκυλίτσα Χιονάτη και ένας άντρας με φτυάρι μεσάνυχτα στο δρόμο, ο Χίτσκοκ και η γυναικεία παλάμη εκείνης να σκεπάζει ενοχικά κι αμήχανα το γέλιο της, εκείνος με τα «θέματά» του ‒και ποιος, άραγε, δεν έχει τα «θέματά» του;‒, ένα χαμένο ερωτηματικό, καφές σε ψιλικατζίδικα και αλκοόλ σε μπαρ, ένας κάποιος αστήρικτος Χρήστος του προγράμματος στήριξης συνθέτουν το αφηγηματικό σύμπαν του Δημοσθένη Καμπούρη, εκεί όπου οι σύγχρονοι αστικοί και χαμηλόφωνοι χαρακτήρες του πλέκουν με προαποφασισμένη λιτότητα τη μυθοπλαστική τους αληθοφάνεια: «Τους χαιρέτησε μ’ ένα νεύμα κι εκείνοι το ίδιο, κοιτάχτηκαν έντονα για λίγες στιγμές στα μάτια και, μετά, όλοι στράφηκαν αλλού και αυτό ήταν όλο»...

Άντρες στο κενό αέρος ανάμεσα στη νεότητα και τη μέση ηλικία, στον γάμο και την εργένικη ζωή, στον μικροαστικό εφησυχασμό και τη μοναχική ανασφάλεια, στο πίσω που έχει οριστικά φύγει, στο εμπρός που δεν υπόσχεται τίποτα, και στο εδώ που μοιάζει ακίνητο και παγωμένο...