Κουκούτσι

Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ αντιποιητικό, όπου ο καθείς και το λίπος του, ο καθείς και η αιμάσουσα τηλε-όρασή του, ο καθείς και το χρυσό ή πήλινο καβούκι του, σ’ ένα τοπίο ομιχλώδες και αβέβαιο με πορφυρό κι ερμητικό ουρανό, οι ποιητές αυξάνονται, λες και η ποίηση είναι το μέγιστο απόθεμα, η χρυσή εφεδρεία αντίστασης του ανοσοποιητικού συστήματος ενάντια στην πανώλη της ασχή-μιας, ενάντια στην ερημιά...

Φύγε να σωθείς Πάνω στο γραφείο ήμουνα σκυφτός, χτύπαγα τα πλήκτρα σαν να ’ταν εχθρός...

Καταμεσίς του πέλαγου δακτυλιδένια πέτρα στον ήλιο πυρπολιέσαι...

-

...

...

...

"Δεν συμπονούμε τον ασθενή": Η Ποίηση: σαν ακριβό γαλλικό άρωμα φοριέται σε σταγόνες....