Λογοτεχνία

Ακούσια λοιπόν και μοιραία υποταγή σ’ όλους τους νόμους που, ανεξάρτητοι από κάθε ανθρώπινη θέληση, συνιστούν την καθαυτό ζωή της φύσης και της κοινωνίας· αλλά, επίσης, κατά το δυνατόν αυτονόμηση απόλυτη απέναντι σε κάθε διαταγή, απέναντι ε κάθε θέληση – συλλογική και ατομική -, που θ’ αξίωνε να επιβληθεί όχι φυσικά, παρά με το νόμο και το δεσποτισμό...

Εντέλει, ποιος έθρεψε τον κροκόδειλο, ελπίζοντας να είναι ο τελευταίος που θα φαγωθεί; Η ιστορία είναι πάντα η ίδια: Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με φαινόμενα που μας τρομάζουν, ορισμένοι επιλέγουν να συνθηκολογήσουν...

Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του, κατά τη διάρκεια των οποίων γράφτηκε και η Παγίδα, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει πως είναι τα πιο «συμπυκνωμένα» και τα πιο δραματικά...

Ο Φραντς Τούντα, Αυστριακός αξιωματικός που πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Ρώσους το 1916, άφησε στη Βιέννη μια αρραβωνιαστικιά, την Ιρένε...

Ο Τζόσουα είναι ένας άντρας όμορφος, ευγενικός, έντιμος και φιλομαθής...

Ο Ρόλαντ και οι σύντροφοί του, αφού γλιτώνουν παρά τρίχα από τους θανάσιμους κινδύνους στην πόλη Λουντ, επιβιβάζονται στο τρένο που θα τους μεταφέρει στην πόλη φάντασμα Τοπέκα που έχει ερημώσει από μια επιδημία θανατηφόρας γρίπης...

Μήνες μετά το Κάλεσμα των τριών, οι δύο νέοι σύντροφοι του Ρόλαντ έχουν γίνει επιδέξιοι πιστολέρο...

H ΜΗΤΕΡΑ, H ΓΙΑΓΙΑ, H ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ, η παιδική ηλικία, το μητρικό φιλί, οι διαλείψεις της καρδιάς, η ακούσια μνήμη, η « μικρή φράση », ο Σουάν, η Οντέτ, η Ζιλμπέρτ, η νεανική ηλικία, ο βαρώνος ντε Σαρλύς, η δούκισσα ντε Γκερμάντ, ο Σαιν-Λου, η κυρία ντε Βιλλπαριζί, οι Βερντυρέν, ο Μορέλ, το Κομπραί,

TO ΚΟΙΝΟΒΙΟ, η τελευταία συλλογή διηγημάτων του Μάριου Χάκκα, είναι η συνταρακτική κατάθεση της αλήθειας μιας παθιασμένης και λεηλατημένης ψυχής, η απόλυτα αυθεντική μαρτυρία του βίου και της πολιτείας ενός μελλοθάνατου, εξεγερμένου απέναντι στην κοινωνία που τον έθρεψε αλλά και στην ίδια του τη μοίρα, το παραληρηματικό, μακρόσυρτο παραμιλητό ενός ψυχορραγούντος συνανθρώπου μας, που η πεμπτουσία της κοινωνικοπολιτικής και υπαρξιακής του εμπειρίας μετουσιώθηκε σε ένα στιλπνό μέσα στην αφτιασίδωτη και υποβλητικής γοητείας γραφή του πεζοποίημα, έναν ύμνο στην ίδια τη ζωή, ένα πολύτιμο ντοκουμέντο που αποπνέει αίσθηση ελευθερίας, ανεξαρτησίας, αυτοπροσδιορισμού και τυραννισμένης ομορφιάς...

Το χώμα έξω από τα τείχη της Γουίρσκγουορθ είναι βαμμένο με αίμα, μετά από την τελευταία μάχη του Έλιοτ ενάντια στους άντρες του Γουόλτερ...

Με την ανατολή του ήλιου, μια μικρή μέλισσα και η φίλη της, η πεταλούδα, εξερευνούν έναν μαγικό κήπο, συναντώντας χαρούμενα ζωάκια στη διαδρομή τους...

Στο βιβλίο αυτό συγκεντρώθηκαν ιστορίες στο επίκεντρο των οποίων βρίσκονται κάποιο βιβλίο κι ένας συγγραφέας...

- Το Ζώντας με τους νεκρούς μας είναι ένα βιβλίο βαθιά ανθρωπιστικό, οικουμενικό κι ελπιδοφόρο...

Μια μοναδική, τρυφερή Χριστουγεννιάτικη ιστορία όπου ο σιδεράς Βακούλα στην αγωνιώδη προσπάθειά του να κερδίσει την καρδιά της πανέμορφης Οξάνα, πολεμά με τον διάβολο, τους δαίμονες και την κακιά μάγισσα, φτάνει μέχρι την Αγία Πετρούπολη, στο μυθικό παλάτι της Μεγάλης Αικατερίνης, και γοητεύοντας την τρομερή τσαρίνα, δέχεται, από τα ίδια της τα χέρια, το δώρο που τη νύχτα των Χριστουγέννων θα χαρίσει στην αγαπημένη του...

Όταν διαβάζεις ή γράφεις ένα ποίημα, μπαίνεις στο άβατο της ψυχής σου, προκαλώντας τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου και ίσως με αυτόν τον τρόπο να ανακαλύψεις ότι όσα νιώθεις δεν είναι τόσο ξένα, ότι τελικά δεν είσαι τόσο μόνος όσο νομίζεις...