Μπερμπέρη Γεσθημανή

Αν ήμουν ποιήτρια Αν ήμουν ποιήτρια, θα έγραφα ένα βιβλίο με αόρατο μελάνι, ανεξίτηλο αόρατο μελάνι, όχι σε χαρτί μα σε μετάξι...

Στον ουρανό υπάρχουν αμέτρητα αστεράκια! Κι όταν οι άνθρωποι τα βλέπουν να πέφτουν, κάνουν ευχές με την ελπίδα ότι αυτές θα εκπληρωθούν! Κι εκείνα, ευτυχισμένα που ολοκλήρωσαν τον σκοπό τους, χαίρονται που τα παιδάκια θαυμάζουν τον όμορφο αστρικό τους χορό! Όμως ένα αστεράκι είναι αλλιώτικο από τα άλλα...

Είναι άραγε οι λέξεις ένας έρωτας δίχως επαφή; Προϋπάρχουν άραγε οι φράσεις των λέξεων ή μήπως τις λέξεις τις αλιεύουμε σε φράσεις διαφόρων εποχών; Αυτή η αμήχανη ζωή μοιάζει πλέον με κινηματογραφική, απαρτίζεται από παρατεθειμένα στιγμιότυπα, μιμείται το μαχαίρι που βυθίζεται σταδιακά μέσα σε ένα ζουμερό φρούτο...