Νεοελληνική λογοτεχνία

Ο Σώκρα αμφισβητεί το Ιερατείο του Βάλεαρ που αδιάκριτα καταδυναστεύει και τρομοκρατεί το πληθυσμό δίπλα στο Μεγάλο Ποτάμι...

12 Ιουλίου, 1917 Από: Διοικητήριο, Εδιμβούργο, Σκωτία Προς: Διοίκηση Ενεργών Πεδίων και Οχυρών Τύπος: Επείγον Προς όλους τους ενεργούς Διοικητές στα Βρετανικά Νησιά, αυτή είναι η τελευταία ασύρματη επικοινωνία...

«Δεν είχε την ψευδαίσθηση ότι θα καταφέρει να τους σκοτώσει όλους...

«Άνοιξα τα μάτια...

Όταν η σιωπή ψιθυρίζει, ο τρόμος ακούει...

Ο κόσμος του τρόμου μέσα από δεκατρείς αυτοτελείς ιστορίες, που θα κρατήσουν καθηλωμένο ως και την τελευταία σελίδα μέχρι και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη του είδους...

Έχεις αναλογιστεί ποτέ όλα όσα έχεις στη ζωή σου; Θεωρείς πως είναι αρκετά ή θα ήθελες και κάτι άλλο, ώστε να νιώσεις ευτυχισμένη/-ος; Αναρωτήθηκες αν υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται όσα εσύ διαθέτεις και θεωρείς δεδομένα; Έπειτα από ένα καταστροφικό γεγονός, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων αφανίζεται...

Τί μπορεί να ταράξει...

Ησύχασε, νύχτωσε...

Τα κοιτούσε ασάλευτος, επί ώρα, ριγμένα ατάκτως, άπονα, δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών, με ξεφλουδισμένες λαδομπογιές και ξεχαρβαλωμένους μεντεσέδες· τέλος, έσκυψε, έπιασε ένα, το σήκωσε όρθιο, το έστρεψε (φιλτράροντας με τις γρίλιες το φως) προς τον ήλιο (πέρα, στο βάθος, κατακόκκινος, κατάκοπος, μόλις που κρατιόταν στον αέρα ακουμπώντας τις παρειές του στο άνοιγμα δύο πολυκατοικιών), ξεδίπλωσε περαιτέρω τα δύο φύλλα ρυθμίζοντας οριζόντια την οπτική, διαβαθμίζοντας την εσωτερική μοναξιά, χαζεύοντας απαρατήρητος τον έξω κόσμο, καθώς ο πατέρας του, ημικλινής στον καναπέ, σβήνοντας στον νοτισμένο ήχο της φθινοπωρινής βροχής ένα αποτσίγαρο «Ρήγας» φίλτρο, είπε ξαφνικά: «αρκεί μια γούβα βρόχινο νερό, γιε μου, για να αναποδογυριστεί ο κόσμος»...

«Η οικιακή μύγα τρέφεται με υγρά και στερεά οργανικά υλικά που προεπεξεργάζεται με το σάλιο ή τον εμετό της...

Με κρατά όμηρο μια ρίζα, μια έξαρση, μια ανάσα...

«Για τα πράγματα που δεν μπορείς να μιλήσεις, πρέπει να σωπαίνεις», αναφέρει η γνωστή ρήση του Λούτβιχ Βίτγκενσταϊν...

Πίσω από το παιχνίδισμα των λέξεων και των εννοιών αυτής της ποιητικής συλλογής, κρύβεται περισσότερο η διαρκής αγωνία και η αμήχανη έκσταση του σημερινού ανθρώπου μπροστά στη χαρά και στη θλίψη, που τον συντροφεύουν χρωματίζοντας και διαμορφώνοντας ακατάπαυστα την εμπειρία των καθημερινών στιγμών του...

Μια απρόσμενη μετάθεση έρχεται για τους υπολοχαγούς των ειδικών δυνάμεων Ντέιβιντ και Τζον κι ένας άνδρας των μυστικών υπηρεσιών τούς δίνει έναν φάκελο εντός του αεροσκάφους...