Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα

«Δεν κοιμάμαι πολύ εύκολα τα βράδια...

Ο Στέλιος, ο βασιλιάς της κατσαρόλας, είχε μείνει ανακάγκαυλος...

Παρατηρώντας από πολύ μικρή ηλικία τα ζώα στα αστικά κέντρα, τη μετατόπισή τους σ’ ένα καθεστώς εξημέρωσης και ντρεσαρίσματος, η Εύα Μπέη, με τη δεύτερη πεζογραφική της κατάθεση, ανασυνθέτει –σε τόνο πάντοτε παιγνιώδη– την προσωπική της διαδρομή, αγκυροβολώντας τη μνήμη της σε τετράποδους ή δίποδους συνοδοιπόρους, και φωτίζει τις σχέσεις αμοιβαιότητας μεταξύ ανθρώπου και ζώου: από γαλοπούλες στην Πατησίων της δεκαετίας του ’50 μέχρι ερωτευμένους σκύλους, από χάμστερ-μέντορες και ποντίκια-συγκατοίκους μέχρι αυτοκτόνες γάτες και άλογα με ενσυναίσθηση...

Οι δύο βιολίστριες, έπαιζαν με μεγάλο ενθουσιασμό τα κομμάτια, η μία, μάλιστα, ήταν τόσο εκφραστική, που κουνούσε ολόκληρο το σώμα της καθώς έπαιζε, χόρευε, χοροπηδούσε, πανηγύριζε, λες και βρισκόταν σε μεγάλη γιορτή, ενώ η άλλη, διοχέτευε όλη την εκφραστικότητα του σώματός της στο υπέροχο, μόνιμο μειδίαμα των χειλιών της, που κάποτε άνοιγε για λίγο σε πλατύ χαμόγελο και ύστερα μαζευόταν πάλι σε υπαινικτικό μειδίαμα, τόσο φωτεινό και τόσο λαμπερό, που ήσουν βέβαιος για το πόσο ευτυχισμένη ένιωθε εκείνη την ώρα η γυναίκα που ερμήνευε μπαρόκ μουσική με το βιολί της...

Ένας άντρας προσπαθεί να αναστήσει τη γυναίκα του, χρησιμοποιώντας διαδικτυακές εφαρμογές γνωριμιών...

Το νόμισμα, λένε, έχει πάντα δυο όψεις...

Ο Ιορδάνης, η Σούλα, ο Θάνος, η κυρά Παναγιώτα, η μαντάμ με τα τακούνια, η Καλλιόπη, ο κυρ Μιλτιάδης, η Φωτεινή… ήρωες που βιώνουν εσωτερικά τα πάθη τους και συμπλέκονται μεταξύ τους μέσα από καταιγιστικές σιωπές, καθορίζοντας τη μοίρα τους...

Φως και σκιές...

Παραμύθι για μικρούς και μεγάλους που συνδυάζει φαντασία, χιούμορ και τρυφερότητα, ακολουθώντας τον νεαρό Γιώρη στην αναζήτησή του για να επισκευάσει το μαγικό μουσικό κουτί που χάρισε χαρά σε όσους το άκουσαν...

Η πόλη δεν είναι μόνο δρόμοι και κτήρια, είναι ένα ατέλειωτο κείμενο που γράφεται κάθε λεπτό και αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά...

Σε αυτές τις ιστορίες, άνθρωποι συνηθισμένοι –ένας άντρας μπροστά σε ένα ΑΤΜ, κάποιος που κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη του μπάνιου, μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι, ένας ένοικος σε μια πολυκατοικία του κέντρου– βρίσκονται αντιμέτωποι με μικρές ρωγμές της ύπαρξης...

Άνθρωποι...

Αυτό το βιβλίο δεν μιλά για σχέσεις...