Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα

Μια νεαρή γυναίκα αντιμετωπίζει μια απρόοπτη εγκυμοσύνη...

-

Τι κοινό έχουν ένας συγγραφέας που ευχήθηκε να είχε μια κανονική δουλειά λογιστή, ένας συντάκτης εβδομαδιαίας στήλης σε γυναικείο περιοδικό, ένας Ιησούς που προσπαθεί να επινοήσει μία νέα θρησκεία, ένας απατημένος σύζυγος, ένας μάγος σε σύνταξη, ένας Αδάμ που κουτουπώνει μια Εύα, ένας υπάλληλος φωτοτυπικού κέντρου, δύο γέροντες φίλοι κρυμμένοι σε ένα κρησφύγετο, και ένας περιπτεράς που ζει τον έρωτά του; Είναι όλοι αντρικοί χαρακτήρες, μέσα σε εννέα γλυκόπικρα διηγήματα γεμάτα χιούμορ, ευαισθησία και αυτοσαρκασμό...

Η ιδέα για την Καντίνα γεννήθηκε όταν βρέθηκα μπροστά σ'' ένα προσωπικό αδιέξοδο, και που ως επαγγελματίας μουσικός και συνθέτης, αισθανόμουν ότι δεν έχω τι να πω κι ότι έπρεπε ν'' αλλάξω, να κάνω κάτι άλλο...

...έτσι κι αλλιώς όλ...

16 εξαιρετικές ιστορίες -σε ένα πνεύμα απολύτως διαφορετικό από αυτό ενός Δυτικού πολιτισμού που πεθαίνει μέσα στα ίδια τα αδιέξοδα των αντιλήψεών του- με υψηλή λογοτεχνική αξία, που σε καλούν έστω για λίγο να ζήσεις την περίσκεψη, την καλοσύνη, τη σοφία και την αγάπη της Ανατολής για τον άνθρωπο και τα παθήματά του και να αισθανθείς την αμυδρή χαρά μιας ελπίδας για έναν τρόπο σκέψης, για έναν τρόπο ύπαρξης εν τέλει, που θα μπορούσε ίσως να αφορά όλους μας...

Άνδρας αποφασίζει να αυτοκτονήσει; Νεαρό ζευγάρι στην πόλη - αδύνατον να αποφασίσει...

Δέκα διηγήματα, δέκα θραύσματα ζωών που διηγούνται συνοπτικά και μελαγχολικά την ύπαρξη τους με άξονα την πόλη...

Με βάζει να καθίσω στην καρέκλα απέναντί του...

Μικρές ιστορίες σαν χρονογραφήματα, κάποιες γραμμένες στο προφίλ μου στο διαδίκτυο...

Το βιβλίο επαναφέρει τα κείμενα αυτά στην επικαιρότητα, είκοσι χρόνια μετά από τον πρόωρο θάνατό του...

Ο κόσμος του τρόμου μέσα από δεκατρείς αυτοτελείς ιστορίες, που θα κρατήσουν καθηλωμένο ως και την τελευταία σελίδα μέχρι και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη του είδους...

Τα κοιτούσε ασάλευτος, επί ώρα, ριγμένα ατάκτως, άπονα, δίπλα στον κάδο των σκουπιδιών, με ξεφλουδισμένες λαδομπογιές και ξεχαρβαλωμένους μεντεσέδες· τέλος, έσκυψε, έπιασε ένα, το σήκωσε όρθιο, το έστρεψε (φιλτράροντας με τις γρίλιες το φως) προς τον ήλιο (πέρα, στο βάθος, κατακόκκινος, κατάκοπος, μόλις που κρατιόταν στον αέρα ακουμπώντας τις παρειές του στο άνοιγμα δύο πολυκατοικιών), ξεδίπλωσε περαιτέρω τα δύο φύλλα ρυθμίζοντας οριζόντια την οπτική, διαβαθμίζοντας την εσωτερική μοναξιά, χαζεύοντας απαρατήρητος τον έξω κόσμο, καθώς ο πατέρας του, ημικλινής στον καναπέ, σβήνοντας στον νοτισμένο ήχο της φθινοπωρινής βροχής ένα αποτσίγαρο «Ρήγας» φίλτρο, είπε ξαφνικά: «αρκεί μια γούβα βρόχινο νερό, γιε μου, για να αναποδογυριστεί ο κόσμος»...

Φόνος είναι η αφαίρεση της ζωής ενός άλλου όντος...

Σε μια πόλη αφιλόξενη και δυστοπική όπως είναι η Αθήνα, οι ήρωες της συλλογής διηγημάτων ζουν μια περιπέτεια, αντιμέτωποι με αντιξοότητες άλλοτε οριακά τραγικές και άλλοτε φαιδρές...